dinsdag 20 juni 2017

Tante had haar kaartje weer eens nodig

Gisteren op weg naar huis reed ik, zoals altijd, een stuk tussen de auto's, en ik werd ingehaald door een motorrijder die me iets toeriep toen hij me inhaalde. Bij het stoplicht moest hij wachten, en ik ging naast hem staan om te vragen wat er was. Ik kon het al raden: hij vond dat ik op het fietspad moest rijden...
Ik zei hem dat ik daar mág rijden (geloofde hij natuurlijk niet), dus ik vroeg hem of hij de wetstekst wilde zien. "Zet 'm dan daar maar aan de kant", zei hij. Dat hoor je niet vaak als reactie, maar ik vond het prima, en parkeerde de Strada aan de zijkant van de weg.

Nog steeds wist hij zeker dat ik daar niet mocht rijden en dat ik er een bekeuring voor zou krijgen, en ik vertelde dat die dan toch geseponeerd zou worden. Daarop kwam de aap uit de mouw, of liever, de politiebadge uit de jas....

Een politieman, op de motor op weg naar huis, en hij begon over Artikel 5 van de Wegenverkeerswet (je mag geen gevaar of hinder veroorzaken), en ik begon óók over Artikel 5, maar dan van het RVV.

Dit geplastificeerde kaartje zit altijd in mijn vm-tas; hoe handig toch!
Artikel 5 lid 4 kende hij nog niet...

Uiteindelijk werd het een beschaafd en prettig gesprek, waarna ik (over de weg, tussen de auto's) mijn rit hervatte, en deze politieman hopelijk in het vervolg onthoudt dat Tante wel degelijk op de rijbaan mag.

Groet,

Erwin en Tante Lies



woensdag 24 mei 2017

Tante Lies voelt zich bescheten

Vandaag uit het werk was ik op weg naar een afspraak bij een bedrijf, toen ik onderweg ineens iets groots met een natte klets op mijn hoofd, zonnebril en lijf neer voelde komen...
Van halverwege de motorkap tot aan de staart onder de drek

Bleggh, een reiger of andere grote vogel had me te pakken met een grote kledder vogelpoep. Mijn hele vizier zat ook onder.
heel het raam zat onder

Een eind verder ben ik langs de vaart gestopt, heb Tante Lies eens goed bekeken, en heb ik een handdoek uit mijn tas natgemaakt in de vaart om de ergste viezigheid van mezelf, mijn bril en de fiets af te halen.
Duizelingwekkende hoeveelheden stront had die rotvogel op Tante en mij gedumpt zeg!
Voordeel van fietsen met bloot bovenlijf: je krijgt geen vies shirtje
En toen ik bij het bedrijf aankwam heb ik eerst gevraagd of ze een wasbak hadden, want ik had nog allemaal kak in mijn nek...

Thuis heb ik uiteraard Tante Lies getrakteerd op een grote emmer sop.

Deze ontmoeting had wat mij betreft wel achterwege mogen blijven.

Groet

Erwin en Tante Lies

dinsdag 9 mei 2017

Een "Astrekker De Luxe"® voor Tante Lies

Tijdens het recente werk aan de tandjes van Tante Lies bedacht ik dat de astrekker die je nodig hebt om je cassette te vervangen misschien nog wel wat handiger kon, zonder daarbij veel gewicht toe te voegen. Op lange reizen moet de astrekker immers ook mee, want je hebt hem ook nodig als je bijvoorbeeld een spaak in het achterwiel moet vervangen.

Als je achteras niet zo makkelijk loskomt moet je best veel kracht zetten om het stuk aluminium buis vast te houden terwijl je de moer aan het uiteinde ronddraait om de as er uit te trekken. Dat stuk buis kun je dan met de hand vasthouden, maar vooral met een beetje vette jatten lukt dat maar matig. En een grote waterpomptang mee in de vm-tas, dat vind ik weer een beetje zwaar.

Daarom heeft Tante Lies' Astrekker De Luxe een draaibare handgreep, uit te klappen voor gebruik. Een aluminium strip, vastgezet met twee boutjes vormt de greep. De astrekker wordt er nauwelijks groter of zwaarder door.
Met uitgeklapt handvat
Het origineel
Met ingeklapt handvat is hij niet veel groter dan het origineel

Ook heb ik nog een klein taatslager tussen de buis en de moer geplaatst, zodat het uittrekken van de as nog soepeler gaat. Voor een paar Euro gekocht bij  De Lagerboer.


In gebruik.
Het draaien van de moer van de astrekker doe ik nog steeds met een 13 mm (ratel-)sleutel; die moet sowieso mee om de asmoeren- en bouten los en weer vast te kunnen maken.

Deze aanpassing aan de astrekker is vrij simpel te doen.

Groet

Erwin en Tante Lies

vrijdag 5 mei 2017

Tante Lies krijgt nieuwe tandjes

Ze is er misschien nog wat jong voor, maar na iets minder dan drie jaar is Tante al aan het wisselen van haar tandjes toe.
De "melktandjes" van Tante Lies
Dat merkte ik bij mijn recente bezoek aan het Drielandenpunt. Dat komt misschien ook omdat ik voorheen niet gewend was aan een derailleurfiets, en mogelijk niet zo netjes schakel(de).

Dus thuis aangekomen heb ik De Orthodontisten in Dronten gebeld met het verzoek alles wat ik nodig had naar me op te sturen. De spulletjes waren er de volgende dag al, lekker snelle service!
Heeft het allemaal bijna 31000 km uitgehouden

Ik ontving dus drie nieuwe X9SL Gold  kettingen, één cassette 11-32, drie nieuwe voorbladen, een kettingrol en een paar veertjes voor mijn rechter gripshift, want daar was de indexveer van gebroken.
Bijna net zo duur als echt goud; hier ligt voor meer dan €100 aan ketting!

Alles was in een paar uurtjes geïnstalleerd, onder andere met dat handige stuk electra-veer wat ik al een paar jaar in mijn velomobieltas heb zitten, te gebruiken om de ketting door de kettingbuis te krijgen.

De Strada heeft nu een grootste achtertandwiel met 32 i.p.v. 28 tanden, dus kan ik nu hopelijk met iets minder moeite de Limburgse heuvels beklimmen.
Oud en nieuw naast elkaar.

De kettinglengte was even pielen, want hij mag niet te strak staan als ik voor en achter op het grootste tandwiel schakel, en niet te los als ik de beide kleinste tandwielen gebruik. Ook kwam ik er achter dat mijn achterderailleur niet op het kleinste achtertandwiel wilde schakelen, ik heb dus al een tijdje 3x8, en niet 3x9 versnellingen gehad. Ook dat was snel aangepast, dus nu is Tante voorlopig weer klaar voor de volgende tig kilometers.
En zo ziet het er nu in het vooronder uit.

Groet

Erwin en Tante Lies


maandag 1 mei 2017

Met zijn zessen naar het Drielandenpunt

Dit jaar had Liever-Liggend-Gouda-Ruud een mooie route uitgezet naar het Drielandenpunt, de Koningsrit 2017.
In dit geval sta ik graag voor (de) paal!
Op woensdag ben ik met Tante Lies alvast naar Gouda gereden, waar ik mocht blijven slapen, net zoals Victor. De volgende ochtend meldden Pim, Douwe en Henri zich al vroeg bij Ruud thuis.

Op Koningsdag om half acht vertrokken we met zijn zessen richting Beesel, benoorden Roermond.
Onderweg hebben we maar weinig van Koningsdag gemerkt; slechts hier en daar was een weg op onze track afgesloten voor de feestelijkheden.
In kolonne
's Avonds kregen we heerlijk eten in onze B&B, en we gingen al om half tien slapen, moe van 180 km fietsen, en vol van eten en (Weizen-)bier.
Onderweg hadden we ook nog wel bekijks

Stukje duwen door mul zand
Vrijdag zijn we redelijk recht naar het zuiden gereden, een stukje door Duitsland afgestoken, tot we in de buurt van Heerlen de eerste echte hellingen tegenkwamen. Dat was wel een stuk steiler klimmen dan ik in de rest van ons platte land gewend ben.

Helaas bleek ik me toch minder goed dan gedacht te hebben voorbereid op al dat klimmen: in de afgelopen 30000 kilometer waren het middelste voorblad en de ketting aardig op elkaar ingesleten, en nu bleek de ketting bij zware belasting niet meer goed op het, hier zo belangrijke, kleinste voorblad te blijven zitten. Af en toe schoot de ketting met harde knallen over de tanden van het kleine blad, en ik werd bang dat ik de ketting zelfs helemaal zou kunnen breken.
Met veel moeite worstelde ik me omhoog naar het hoogste punt van Nederland, snot en kwijl vlogen in het rond, en met een vieze klodder op mijn linkerspiegel haalde ik het!
Gehaald!
Vanaf dat moment durfde ik niet meer op mijn kleine voorblad te schakelen. dat was in eerste instantie geen probleem, we gingen immers toch naar beneden. Daarbij ging ik met 79 km/h van de heuvel af, voor mij een nieuw record.

Na al dat afdalen kwam er toch weer een steil stuk om Aken-Laurensberg in te rijden, en dat op een combinatie van 28 tanden achter en 42 voor. Dat was zwaar!! Meer krachtsport dan fietsen.
Het zwaarste stukje wat mij betreft.
Gelukkig kwam aan al dat klimmen ook weer een eind, en we konden weer terug naar onze B&B.

Zaterdag zijn we weer richting Gouda gegaan, met af en toe een RIS-je, af en toe een (plas-)pauze, en toen we net over de Lekbrug bij Vianen waren bleef de achterderailleur ineens niet meer in de gekozen versnelling staan. De hele indexering leek wel weg!
Even "de geit verpinnen", zoals Douwe dat zegt.
Met de hand moest ik de draaigreep, tegen de veerkracht van de derailleur in, op zijn plek houden, anders ging hij meteen naar de zwaarste versnelling (en het kleine voorblad kon ik niet meer gebruiken....). Nog een kilometer of veertig moest ik zo naar Gouda rijden. Victor bood nog aan om daar te kijken of we er iets aan konden doen, maar ik wilde het maar zo laten tot ik weer thuis was; het reed niet makkelijk, maar ik kon er tenminste mee thuis komen.

Thuis bleek het indexveertje van de achterderailleur-versteller gebroken, een onderdeel van een paar centimeter waar een stukje van 2½ mm van is afgebroken...
Als dit veertje breekt ben je de pineut...
Na 604 kilometer was ik zaterdagavond om half negen weer thuis.

Ondanks een beetje materiaalpech vond ik het een fantastische tocht, heel gezellig met zijn zessen, en zowel Tante als ik verheugen ons al op een volgende keer. Heel veel dank voor Henri, Pim, Victor, Douwe en vooral Ruud!
Onze route.

Groet

Erwin en Tante Lies

vrijdag 28 april 2017

Tante Lies bereikt een hoogtepunt

Vandaag heeft Tante Lies het hoogste punt van Nederland bereikt waarover later meer.

Groet uit Limburg

Erwin en Tante Lies

dinsdag 25 april 2017

Tante Lies ziet sterretjes.

Ik had geen zin om te wachten tot ik eindelijk weer een ster op de Schaal van Wilco erbij mocht plakken, en daarom ben ik op zoek gegaan naar een nog betere en snellere manier om de kilometerstand van Tante Lies omhoog te krijgen.
Ik ben er bijna...
Opperste concentratie
Daar komt íe
Gelukt. Weer een kilometer erbij!!
Je ziet de derde ster al naderbij komen...
Maar alle gekheid op een stokje met reflecterende elementen en ledjes, ik ben vandaag écht over de 30.000 km heen gegaan, dus die derde ster zit er met recht op!

En hier komen dan de gebruikelijke foto's:
Nu voor het echie.
En we zijn er. Op 52°15'54.4"N 4°38'03.7"E 

En nu op naar de 1e "Om de Wereld-Bol", de 40075 km!

Groet

Erwin en Tante Lies




zondag 2 april 2017

Trainen voor de marathon... met de handbike

Vandaag heb ik eens geen verhaal over mijn belevenissen met Tante Lies, maar iets heel anders.

Mijn zwager Peter heeft vroeger de marathon van Berlijn gerend, maar hij is sedertdien in een rolstoel terechtgekomen.
Een jaartje terug is hij in aanraking gekomen met de handbike-ligfiets, een lage driewiel-ligfiets met twee wielen achter, en een aangedreven voorwiel. En hij wil nu dus graag nogmaals aan de marathon in Berlijn meedoen, met de handbike, en daar moet hard voor getraind worden.

Ik had een mooie route voor hem uitgezet, met marathon-lengte, en wat hoogteverschillen. Zelf ging ik mee, op de open ligger, voor de gezelligheid, en ook een beetje om de weg te wijzen en als haas te fungeren. Ik had in mijn achterhoofd nog het plan om onderweg wat foto's te schieten voor op dit blog.
Klaar voor vertrek.
Van dat laatste is het niet gekomen, want pauze nemen was niet nodig, en ik moest op de Grasshopper best doortrappen om hem voor te blijven.
Onze route, 47 km in totaal.
Tot onze grote genoegdoening lukte het dan ook de marathonafstand binnen de twee uur te overbruggen. Dat biedt perspectieven voor Berlijn!

Groet, deze keer van

Erwin en zwager Peter

donderdag 23 maart 2017

Zadelpijn...

We kennen natuurlijk allemaal de "Zadelpijn is een keuze"-sticker van de NVHPV, en inderdaad, wij ligfietsers weten allemaal dat je ook kunt gaan ligfietsen. 

Sommige mensen echter zweren bij de rechtop-fiets, en met een van die mensen ben ik getrouwd, onlangs al 25 jaar. Vorig jaar heeft ze een serieuze poging gedaan om te gaan ligfietsen, maar uiteindelijk vond ze het toch niet leuk genoeg, en dat is prima.

Echter, toen ze mee ging naar het Herfsttreffen waren er ligfietsers die haar probeerden te overtuigen dat liggend fietsen toch echt wel wat voor haar zou zijn. 

Als één iemand dat doet, of desnoods twee, maakt dat niet zoveel uit, maar er waren heel wat "zendelingen" die, zonder het van elkaar te weten, achter elkaar probeerden haar de zegeningen van de ligfiets/roeifiets/velomobiel aan te praten. Dat vond ze niet zo leuk.

Het treffen zélf vond ze wel leuk, en om te zorgen dat dat zo blijft, heb ik haar gisteren op haar verjaardag een mooi cadeau gedaan, om op de fiets, en op een Treffen, aan te trekken:
Het opschrift laat aan duidelijkheid niets te wensen over, toch?
Zij blijft dus lekker op haar favoriete bukfiets rijden.

Groet

Erwin en Tante Lies

maandag 6 maart 2017

Als de batterij van je Cateye Enduro leeg is...ga je bijna 1050 km/h

Over een paar maanden heb ik Tante Lies drie jaar in mijn bezit, en in mijn geestesoog zie ik al een tijdje het moment aankomen dat de batterij van mijn Cateye Enduro kilometerteller leeg is. En de Enduro heeft één vervelende eigenschap: bij batterijwissel moet je alles opnieuw instellen, maar je kunt geen begin-kilometerstand aangeven.
Heb je al 30000 km gereden, zie je dit...
Dan begin je dus weer bij 0 km, en moet je die 30000 km die je daarvoor hebt gereden dan maar onthouden en bij de nieuwe tellerstand optellen. Niet echt handig.

Nu had ik wel eens op een Treffen gehoord dat je zo'n kilometertellertje ook kunt foppen door het sluiten van het magneetcontactje te simuleren met een electronisch circuit.

Ik heb daar zelf totaal geen verstand van, maar gelukkig heeft Sjoerd met de enige Zwarte Strada die nog rondrijdt daar wel sjoege van, en toen ik hem uitlegde wat ik wilde zag hij wel mogelijkheden.

Hij heeft toen een Proof Of Concept op een breadboard gemaakt, met een Arduino als pulsgever en een Optocoupler, en zelf heb ik een houdertje gemaakt met contactpuntjes voor de Enduro.
Het lijkt nog chaotisch, maar het werkt!
En het werkte; er moest wel wat gepuzzeld worden met pulslengtes en pauzes tussen de pulsen, maar uiteindelijk lukte het om een kilometerteller-ophoger te maken die de Enduro kan opzwepen tot iets minder dan de snelheid van het geluid.

De snelheidsmeter op het display kan dat niet helemaal bijhouden, maar aan de snelheid waarmee de rit- en totaaltellerafstand oplopen kun je zien dat je bijna 1050 km/h "rijdt".
Daarmee kun je dus je tellertje in een etmaal minstens 25000 km ophogen.

Daarna moest het geheel natuurlijk nog uitgewerkt worden tot een nette constructie, in een mooi doosje.

En dit is het resultaat:
De Enduretische Odomanipulator volgens het Principe van Peerlkamp.
En hij is speciaal Customised voor Tante Lies:
En als je klaar bent sluit je het glanzend gelakte kistje:
Nu kan de Enduro netjes op de gewenste stand worden gezet als de batterij vervangen wordt. Mooi!

Heb je nu zelf net zo'n Enduro als ik, en je wilt je teller op de gewenste stand laten zetten, dan weet je me te vinden....

Groet

Erwin en Tante Lies





vrijdag 3 maart 2017

Tante Lies houdt haar hoedje stevig vast als het stormt!

Zoals Birger laatst al beschreef kan harde stormwind proberen de Sinnerkap van de velomobiel mee te nemen; afgelopen dinsdag heb ik ook af en toe de kap met een hand vastgehouden omdat een vlagerige windkracht 7 van opzij aan de fiets rukte. Dan moest ik wel sturen met één hand, in de regen en het donker, op de polderweg langs de vaart.

Ik besloot daar toch eens iets op te verzinnen, en dit is het geworden:
Een van de twee bandjes
Twee korte spanbandjes met elk twee haken. Die haak je achter de rand van de fiets, en achter de rand van de kap, en dan trek je ze aan.
Dat is makkelijk te doen als je in de fiets zit, maar gaat van buitenaf ook nog wel, dus het is ook een manier om ervoor te zorgen dat de kap er bij een geparkeerde velomobiel niet zo makkelijk af gehaald wordt danwel af waait.
Van binnen ziet het er zo uit:
Over beide randen gehaakt blijft hij goed zitten
Van buiten valt het zwart beklede haakje nauwelijks op.
Als je goed kijkt zie je de fotograaf ook nog.
De haakjes heb ik zelf gemaakt van aluminium strip van 3 cm breed; dan worden de krachten enigszins verdeeld over de randen van de fiets en de kap.
En zo ziet de cameraman onder de motorkap het in zijn zoeker.

Hopelijk blijft nu bij storm Tante heur hoedje netjes zitten, en kan ik weer met twee handen sturen, zodat ik niet de vaart in waai.

Groet

Erwin en Tante Lies

woensdag 1 maart 2017

Tante Lies breekt haar been, en Erwin kneust zijn vingers.

Al een paar dagen vond ik dat Tante wat rare aanloop-achtige geluiden maakte bij scherpe bochten en als ik over drempels ging.
Hm, toch maar eens bij het achterwiel kijken, want daar leek het geluid vandaan te komen. In de parkeergarage op het werk even gecheckt, en sommige spaken van het achterwiel leken wel wat te los te zitten. Beetje aandraaien dus, maar op de terugweg naar huis hoorde ik de geluiden nog steeds!

Thuis maar eens even de afschermkap van de achterbrug eraf gehaald, en daar zag ik dit:
Jakkes! Gescheurd...
De achterbrug was gescheurd!
Gelukkig kon ik vandaag al terecht bij Velomobiel.nl. Toen ik daar aankwam en samen met Allert de Strada van het dak van mijn auto afhaalde kwamen twee van mijn vingers klem te zitten tussen de spaken van een voorwiel. Auw!! En best hard bloeden ook....

Met wat pleisters, en door mijn gekwetste vingers omhoog te houden en af te klemmen, werd het bloeden gestopt; toen kon ik mijn overall aantrekken en aan het werk.
Op de operatietafel
Ik had de achterbrug nog nooit zelf uitgebouwd, maar met wat aanwijzingen lukte dat toch vrij snel, en Allert kon aan het werk met zijn lasapparaat.
Uitgebouwd maar nog niet gelast
De Meester aan het werk
Hij heeft een extra versteviging in de achterbrug gelast waardoor deze nog sterker is geworden dan voorheen.
De derailleur kan gewoon aan zijn kabeltje blijven zitten.
Daarna heb ik Tante's achterbeen weer gemonteerd. Allert had ondertussen de spaken van mijn achterwiel ook weer goed strak gedraaid.
Inmiddels waren mijn handen niet alleen pijnlijk maar ook vies.
Klaar om weer naar huis te gaan
Moet de brandstof in het onderste of bovenste voertuig?
Het was een half dagje flink doorwerken, maar morgen kan ik gelukkig weer gewoon met Tante Lies naar het werk.

Groet

Erwin en Tante Lies