donderdag 22 februari 2018

Nieuw: de Lakmoesproef Keuzewaaier®

Naar aanleiding van de Blogpost van Mooi Geel en mijn eigen eerste lakmoestest bedacht ik dat het toch handig zou zijn als je de uitslag onderweg al vast kon leggen.

Daarom is er nu in samenwerking tussen Mooi Geel & Tante Lies: 
De Lakmoesproef Keuzewaaier®.
Uiteraard zitten de kaarten netjes op volgorde in de waaier
Vijf handige gelamineerde kleurkaartjes in een overzichtelijke waaier met gepatenteerde bijeen-houd-ring.

Die kun je al rijdende tevoorschijn halen en voor de lens van je camera houden, zodat iedereen meteen kan zien wat het oordeel is.

En voor de velomobilist die van zekerheid houdt: je kunt een touwtje aan de ring vastknopen, en aan de fiets. Dan kan de waaier bij lakmoesproeven op hoge snelheid weliswaar uit je hand waaien, maar niet in de sloot of onder een trein terechtkomen.

In het gebruik ziet het er dan zo uit:
Nu moeten we alleen de wegbeheerders zo ver zien te krijgen dat ze allemaal naar onze blogs kijken, en daadkrachtig reageren op al onze beoordelingen.

Groet

Erwin en Tante Lies

woensdag 21 februari 2018

Eerste Resultaat Lakmoesproef: matig..

Mooi Geel roept ons Stradabezitters op de Lakmoesproef te doen om te bepalen of fietsvoorzieningen aan de eisen voldoen die je daaraan mag stellen: je moet er met 30 km/u langs kunnen rijden met een Strada.

Hier is het eerste resultaat, van de fietssituatie bij station Sassenheim:
Zie hoe ik op de verkeerde weghelft moet rijden
Uitslag: Matig; de situatie is onoverzichtelijk, en je moet de verkeerde weghelft op om de bocht te kunnen nemen. De snelheid gaat er volledig uit.
Gelukkig is het op de rest van mijn woon-werkroute iets beter gesteld.

Groet

Erwin en Tante Lies

donderdag 15 februari 2018

Not boring, and not plakking

Aandachtige lezers van mijn blog is vast opgevallen dat ik de laatste tijd ook filmpjes in mijn blog verwerk (sommige films hebben meer een avondvullend karakter ;-).

Op de filmpjes kun je ook zien dat de Sony camera ergens aan de rechterkant van Tante's machtige body zit, maar wat je natuurlijk niet ziet is de manier waarop de camera zonder plakken of boren op de Strada zit. Ik wilde namelijk mijn bevestiging ook weer weg kunnen halen als de positie van de camera toch niet bevalt, en dat dan zonder sporen achter te laten.

De camera zit bij de rechter spiegel, wat een aantal voor- en nadelen heeft:

Het voordeel is:
- je kunt de camera tijdens het rijden aan- en uitzetten
- je hebt de camera in het zicht, dus je ziet ook wanneer de accu leeg is
- je kunt de voorkant af en toe droog vegen als het regent
- de camera beperkt het zicht naar voren niet

Het nadeel is:
- de camera zit niet op het hoogste punt, en ook wat naar de zijkant, dus neemt de neus van de fiets een deel van het beeld weg.

Verstoort Tante's lijnen niet al te veel.
Ik heb de bevestiging gemaakt op de rechter lamphouder*, door daar een extra stukje buis als verlengstuk op vast te zetten met een, van rubber ringen gemaakte, expander. Vast te zetten met een kruiskopschroevendraaier. Op dat verlengstukje zit de waterdichte camerabehuizing; die laat ik er permanent op zitten, en deze is er ook niet zonder gereedschap af te halen. Voor extra veiligheid heb ik ook nog een zekeringstouwtje aan de camerahouder gemaakt, en vastgeknoopt om het pootje van de spiegel. 
Het zekeringstouwtje en de start/stopknop zijn goed te zien
Vastgezet met een kruiskopbout
Omdat ik tijdens het knutselen geen foto's halverwege heb gemaakt, en alles nu binnen in de buis zit, heb ik ook nog een dwarsdoorsnede getekend waarop de bevestiging van de houder duidelijker wordt.
Haal dát maar eens door Google Translate
De rubber ringen worden samengeperst, zetten daardoor in de breedte uit, en klemmen zich vast in de lamphouder. En beetje zoals de dop van een heel ouderwetse Thermosfles.
Niet op de tekening, maar wel op de foto's: ik heb een stukje binnenband om de buis gedaan, voor weersbescherming, omdat het camerahuis dan netjes naar voren gericht blijft staan, en omdat het dan wat netter oogt.

Tot dusverre is de camera bij al mijn gehobbel en gehuts over 's lands wegen en fietspaden goed blijven zitten, dus wat dat betreft doet de camerahouder wat 'ie moet doen.

Groet

Erwin en Tante Lies

* Bij Velomobiel.nl kun je ook een extra lange lamphouder kopen, sterker nog, ik heb er een thuis, maar bij mijn lamphouders loopt er een elektradraad voor de lichten door een gat in de lamphouder naar binnen in de carrosserie. De  bedrading is binnen in de fiets weer vastgesoldeerd, en ik wilde dat niet allemaal los halen voor mijn eerste film-experimentjes.

woensdag 7 februari 2018

Ruitenwisser op de deelbare kap.

Evenals op de Sinnerkap heb ik nu ook op de deelbare kap van velomobielonderdelen.nl een ruitenwisser gemaakt. Ik heb ook hier een elastiek als ruitenwisser gebruikt, alleen moest ik in dit geval een paar gaatjes boren in mijn nieuwe vizier. Ook moest de plek van de gaatjes zo gekozen worden dat de ruitenwisser kan blijven zitten als de kap gedemonteerd is en het vizier als een vlakke plaat in de fiets wordt meegenomen.
Je ziet welk deel van het vizier wordt geveegd.
Veel verder naar achteren plaatsen werkt niet goed omdat het elastiek dan te ver utgerekt wordt.
Aan de voorzijde moest een klein gaatje komen voor het trektouwtje waarmee de ruitenwisser naar beneden wordt getrokken over het vizier.
Zie op het filmpje ook het mooie NVHPV-jasje..

Zo heb ik hopelijk net wat meer zicht als het regent, en als het net zo goed werkt als op de Sinnerkap ben ik tevreden. Wel neem ik voor het beslaan van de binnenkant van het vizier een zeemleren lapje mee; dat werkt beter dan allerleis smeersels op het vizier, zoals Klarpilot gel.

Groet

Erwin en Tante Lies


maandag 29 januari 2018

100!

Ik weet niet wie ze meegeteld heeft, maar dit is alweer mijn 100e blogpost over de belevenissen met Tante Lies.

Wat is er in die tijd gebeurd? Tante heeft in 1329 dagen 38975 kilometers afgelegd, dat is ruim 29 kilometer per dag gemiddeld. Ze is twee keer gewond geraakt, een keer door een auto, en een keer door een brommer.

Mijn broekriem is een gaatje strakker gezet, mijn kuiten zijn een stukje dikker geworden, mijn kop een stukje dunner. Verder heeft Tante Lies drie zwarte banden, en ik maar één.

Bij de statistieken van dit blog heb ik ontdekt dat ik de meeste views krijg als ik me voor mijn raap laat rijden. Dat heb ik er niet voor over...

En hoe nu verder? Op naar de vierde ster op de Schaal van Wilco, en kort daarna virtueel de wereld rond langs de evenaar (40075 km).

En af en toe een verhaaltje op dit blog, zolang ik er plezier aan beleef en ik ook moet lachen om sommige reacties van de lezers.

Een ouwe foto, maar dan sta ik er ook eens op.

Groet

Erwin en Tante Lies


woensdag 24 januari 2018

Een mooie gele kap is niet lelijk!

Toen ik mijn Strada kocht, heb ik er meteen een Sinnerkap bij gekocht, nog niet wetende dat er ook deelbare kappen bestaan. Ook handig natuurlijk, want soms regent het maar een deel van de dag.
Ik kon het, qua financiën, echter niet maken om óók nog zo'n kap aan te schaffen.

Toen ik echter van onze Nedernoorse velomobielcollega hoorde dat hij zijn Strada ging verkopen vroeg ik hem of hij dat mét of zonder deelbare kap ging doen, en gelukkig voor mij kon ik zijn kap wel overnemen. Toen Adri zijn QV kwam ophalen ben ik naar Velomobiel.nl gegaan om de kap in ontvangst te nemen en Adri en Ina weer eens te begroeten.

De kap was door Adri in Mooi Rood geschilderd, en had inmiddels een vizier dat er uit zag alsof het al heel wat had doorstaan.

Eigenlijk was ik al meteen van plan het vizier te vervangen en de kap in de kleur van Tante te schilderen, maar het duurde uiteindelijk ruim een half jaar voor ik er aan toe kwam. Maar het resultaat mag er zijn vind ik.
Ziet er strak uit, toch?
Het vizier heb ik zelf met de decoupeerzaag uit een stuk Lexan gezaagd. Ik had niet van  die mooie carbon staafjes om de zijkant van het vizier de juiste stijfheid te geven, maar in plaats daarvan heb ik plastic poster-strip met een rvs-draadeind aan de zijkant van het vizier vastgelijmd.
Met een fijne metaalzaag was dit goed te zagen.
Deze stripjes verstijven de zijkant van het vizier
De kap is met de kwast en de roller geschilderd, maar ziet er desondanks best goed uit. Het zwarte stuk van het deksel was door Adri beplakt met lusjes-klittenband tegen opspattende regen, dus dat heb ik lekker zo gelaten.

Mooi Rood is nog nét te zien.
De verschillen zijn zo goed te zien.
En nu hoop ik natuurlijk dat ik de beide kappen zo min mogelijk nodig heb...

Groet

Erwin en Tante Lies

zondag 21 januari 2018

Een lange zit

Mijn zwager, die in een vorig bericht nog aan het trainen was voor de marathon van Berlijn, heeft een nieuwe handbike gekocht, en nu deed zijn kilometerteller het niet meer. Ik werd te hulp geroepen en moest dus naar Alkmaar. En wat is nu leuker dan dat met de Strada te doen.
Het werd een heenrit door de duinen, en terug door de polders.

De helft van de rit ging door de duinen
Voor de heenweg had ik een mooie track gemaakt, voor de terugweg gebruikte ik de topografische kennis in mijn hoofd.
Met de kilometerteller is het goed gekomen, en voor wie tijd genoeg heeft heb ik ook nog een filmpje gemaakt.

Groet

Erwin en Tante Lies