vrijdag 16 december 2016

Heeft Tante Lies Raketaandrijving?

Bovenaan de brug staan we stil. Is Tante klaar voor een nieuw experiment? Zitten alle riemen vast?
De ontsteking van de raketmotor staat op Actief. Nu alleen nog op de knop drukken, en dan zullen we zien wat er gebeurt..

Met een afgrijselijk gehuil begint de raketmotor met zijn werk, en met duizelingwekkende acceleratie versnelt de eerste Raketvelomobiel tot Mach 0.03. De camera die het geheel opneemt wordt bijna uit zijn houder gerukt, maar het lukt!

video
Of was het toch een beetje een ander verhaal..

Mijn fietsersbond-collega's wilden graag eens zien hoe slecht dat stuk fietspad was waar ik regelmatig zo over mopperde, en of ik misschien een paar foto's wilde maken.
Maar dan zou ik moeten stoppen, dus dacht ik dat ik misschien mijn telefoon kon gebruiken om een filmpje te maken. Nooit gedacht dat de wind zo'n herrie bij het filmpje zou veroorzaken.

En de "houder" van de camera was dus mijn arm, en ik moest met één hand sturend over dit fietspad door en om de kuilen heen sturen, en dát viel nog niet mee..

Groet

Erwin en Tante Lies

maandag 7 november 2016

Tante Lies rijdt dwars door een Politie-afzetting

Vanmorgen, in het stikdonker op weg naar mijn werk, zag ik in Nieuw-Vennep een over de de weg gespannen rood-wit lintje, maar ja, dat zat zo hoog, daar kon Tante Lies zó onderdoor.

Even verderop was nog zo'n lintje, maar dan nét iets lager, dus die moest ik even met mijn hand een stukje optillen om hem over de smurfenmuts te tillen.

Toen ik dat deed kwam er een enigszins geagiteerde meneer met een portofoon op me af om te vragen waarom ik door de Politie-afzetting was gereden.

Maar dat lintje was zo verdraaid dat dat ik echt niet had gezien wat er stond.
Dat was dus niet te lezen,.
Hij vertelde dat ze er behoorlijk ziek van werden dat iedereen de afzettingen maar negeerde, maar toen ik duidelijk maakte dat ik niet expres hun sporenonderzoek probeerde te verprutsen werd het me vergeven en werd het nog een gezellig gesprekje over "Hoe hard gaat dat ding nou?*", en "Zit dat lekker?#". Met een "Prettige dag verder" namen we vriendelijk afscheid van elkaar, en ik ging weer verder naar mijn werk.

Pas daar zag ik dat ik dwars door het gebied was gereden dat was afgesloten wegens een plofkraak. Oeps!
Ik hoop dat er niet uit het sporenonderzoek komt dat  de daders waarschijnlijk zijn weggereden met een driewielig voertuig van zo'n 80 cm breed....

Groet

Erwin en Tante Lies

Je kent de antwoorden vast al wel:
* Als ik niet trap staat 'ie stil. En nee, ik heb geen electro-ondersteuning.
# Nou en of, vergelijk het maar met je luie stoel thuis voor de TV.


dinsdag 1 november 2016

Als Supermario in de krant

Behalve de enthousiaste piloot van Tante Lies ben ik ook nog voorzitter van de Fietsersbond-afdeling Haarlemmermeer. Zaterdag 22 Oktober hebben we weer onze jaarlijkse fietsverlichtings-reparatie-actie gehouden. Daarbij proberen we ter plekke defecte fietsverlichting weer in orde te maken; als velomobielrijder weet ik ook heel goed hoe gevaarlijk het is als medefietsers geen licht hebben, dus dit was mijn kleine bijdrage om het verkeer wat veiliger te maken.

Ik had Sjoerd ook nog uitgenodigd om even met zijn zwarte Strada langs te komen, maar dat wilde hij niet, want "Sta ik zeker op de foto als het kneusje dat zijn eigen verlichting niet kan fixen...". Ik had eigenlijk stilletjes gehoopt op een foto in de krant met een velomobiel erop en een onderschrift dat de Fietsersbond zelfs verstand van zulke exotische fietsen heeft.

In plaats daarvan werd ik op de foto gezet met een net gerepareerde fiets die nog twee jaar ouder was dan ikzelf. En die foto kwam in de krant terecht.

Supermario repareert óók fietsen...
Toen ik mezelf op die foto zag met mijn overall (om mijn kleren schoon te houden), hesje en pet (voor de herkenbaarheid), en mijn snor moest ik meteen denken aan Supermario, en ik was niet de enige....
Mijn dubbelganger?
We hebben er thuis maar hartelijk om gelachen.

Groet

Erwin en Tante Lies

woensdag 26 oktober 2016

Tante Lies wordt opgehaald door een Heel Dom Baasje

Vandaag kon ik Tante Lies weer ophalen, dus vertrok ik om even over zevenen 's ochtends om met de trein en de benenwagen naar Velomobiel.nl in Dronten te gaan.

Na een eindje kletsen en theedrinken (en trapasklemmen voor Wilco in ontvangst nemen) ging ik weer naar huis, maar ik keerde na minder dan honderd meter al weer om omdat mijn stuur nogal scheef stond. Theo zette het stuur wat rechter met een hele lange imbussleutel, en ik kon weer op weg. Theo zei nog "Tot zo" tegen me, waarop ik antwoordde dat ik hoopte dat dat niet nodig was.

Na een kilometer of 13 gereden te hebben had ik (ik had oortjes in met muziek) het idee dat mijn knipperlichtzoemertje het niet goed deed, dus oortjes uit en inderdaad, het zoemertje deed nauwelijks iets. Daarom gestopt en uit de Strada geklommen om aan de buitenkant te constateren dat de knipperlichten inderdaad niet werkten.

Sh*t, nou moest ik toch weer terug. Ik wist dat er ook naar de electrische installatie was gekeken, en nou was er toch nog iets niet in orde. Fiets omgedraaid en maar weer terug onderweg naar Dronten gegaan.

Toen ik nog maar een paar kilometer van de werkplaats was probeerde ik toch ook nog maar even mijn claxon, en die deed ook niks! Maar toen wist ik het meteen: mijn accu was gewoon bijna leeg....

Even omschakelen naar de tweede accu, en alles deed het weer. Oww, wat stom zeg, dat ik dat niet eerder bedacht had.

Dus de fiets maar wéér omgedraaid, en nogmaals richting huis gereden. Wel jammer dat ik nu 22 km extra moest fietsen. Tegen de tijd dat ik bijna thuis was had ik nog wat regen op mijn kop gekregen ook en ik had helemaal geen zin meer.
Na 100 km zat ik er een beetje doorheen...

Een korte pauze aan de rand van de weg deed wonderen en na 118 km was ik weer thuis. Daarna heb ik Tante nog even in bad gedaan, en de accu's aan de oplader gehangen.

Volgende keer moet ik ietsjes beter nadenken....

Groet

Erwin en Tante Lies

maandag 24 oktober 2016

Nog twee nachtjes slapen...

Nog twee nachtjes slapen, dan mag ik Tante Lies weer ophalen in Dronten.

Inmiddels heb ik ook wat foto's van de schade aan de linkerkant van de Strada:
Soort van wokkeltje

Deze veerpoot is rijp voor de afvalbak
Krak. Moet ook weer gerepareerd worden
Omdat de schade aan de carrosserie in de wielkast is hoeft de hele fiets niet overgespoten te worden.

Helaas heeft de tegenpartij nog niet gereageerd naar zijn verzekeraar, dus zal ik de kosten zelf maar voorschieten; ik heb er ook niks aan als Tante Lies de hele tijd in Dronten staat te wachten. Gelukkig heb ik wel een getuige die alles vlak voor haar neus zag gebeuren.

 Woensdag ga ik met de trein naar Dronten, en dan fiets ik weer naar huis.
Als je me ziet, zwaai dan even!
En nu hoop ik voortaan van dat gebots af te zijn!

Groet

Erwin en Tante Lies

maandag 10 oktober 2016

Tante Lies krijgt een kaartje

Vanwege mijn aanrijding van afgelopen donderdag was ik met auto en open ligfiets naar het Herfsttreffen gekomen. Daar kreeg ik een mooie Beterschapskaart voor Tante Lies (en mezelf), geregeld door Roef, en door zo'n 25 medeliggers getekend.



Ik werd er wel door geroerd moet ik toegeven. Dank allemaal!

Groet

Erwin en Tante Lies

donderdag 6 oktober 2016

Bah, alweer aangereden.

Ruim een uur geleden is Tante Lies alweer in de flank aangereden, dit keer door een bromfietser die geen voorrang verleende. Dus morgen naar het Herfsttreffen fietsen kan ik wel op mijn buik schrijven. Zelf ben ik er deze keer met wat schaaf- en snijwonden vanaf gekomen, en ik voel nu al dat mijn linkerkant flink beurs is.

Een collega die langskwam heeft me geholpen Tante terug te dragen naar mijn werk, waar ik nu op een lift naar huis zit te wachten (met een kop thee voor de schrik).

Later meer....

Groet 
Erwin en gewonde Tante Lies

dinsdag 27 september 2016

Tante Lies rijdt naar Zuid-Limburg (en ook weer terug)

Het stond al een hele tijd op mijn verlanglijstje: vrienden bezoeken in Zuid-Limburg, maar dan met de Strada. De Fietsersbond Routeplanner houdt helaas geen rekening met hoogtemeters, dus zou ik in het zuiden eerst 200 meter omhoog moeten klimmen om vervolgens weer 100 meter omlaag te gaan. Niet ideaal dus. Daarom heb ik voor het meest zuidelijke deel een Hoogtekaart van Nederland geraadpleegd en vervolgens een paar via-punten toegevoegd waardoor ik een route van zo'n 244 km kreeg met een relatief laag hoogteverloop.
Je kunt zo wel zien dat het handig is de rivier te volgen
De route naar Wittem
Niet al teveel onnodig stijgen
De route heb ik in mijn telefoon gezet en met Osmand+ heb ik genavigeerd.
Helaas blijkt "makkelijk doorfietsen" bij de Fietsersbond soms een wat optimistisch begrip.
Makkelijk doorfietsen?
Langs de oostkant van het Julianakanaal werd het fietspad alsmaar smaller tot het een onverhard paadje tussen de struiken en het gras werd. Op een gegeven moment hield zelfs dat op en moest je je dan maar van de dijk af storten.
Eh, moet ik dáár vanaf fietsen?
Dat is misschien leuk met een mountainbike, maar met een velomobiel werd met dat toch te gek. Uitstappen en voorzichtig laten zakken dan maar. Uiteraard kwam ik ook nog ergens een paar hekken tegen, dwars over de "makkelijk doorfietsen"-route, maar uiteindelijk kwam ik, na 250 km in 10½ uur, in Wittem aan.
Zie daar maar eens langs te komen...
Voor de terugroute op maandag had ik, voor het stuk langs het Julianakanaal, een route langs de westkant uitgezet met Brouter.de en daarbij opgegeven dat ik met een velomobiel was. Nou, hier waren de jaagpaden nog smaller, en ter vermaak stonden er ook grote ijzeren palen in de grond midden op het pad. Uiteindelijk heb ik maar weer de oostkant van het kanaal opgezocht, en vanaf Maasbracht ging het weer soepeltjes langs het Kanaal Wessem-Nederweert. Vervolgens ligt er tussen Veghel en Den Bosch langs de Zuid-Willemsvaart een stuk super-asfalt waar ik lekker op doorrijden kon.
Hier rijdt het lekker door zeg!
Ook "tanken" hoort erbij.


Bij Aalsmeer had ik nog "last" van een racefietser die Velomobiel-Inhaal-Syndroom-verschijnselen had, dus toen moest er toch nog even 40+ worden gereden (het werkte). De terugreis was een kilometertje langer, maar een ½ uurtje korter.

O, en in de Fietstelweek kwam ik met 504 km net niet in de top-3 van mijn gemeente, maar ik was vast een van de weinigen die zelfs een stukje ge-railbike'd heeft gedurende de week.
De snelste "fiets" van de hele week.



Groet

Erwin en Tante Lies

donderdag 14 juli 2016

Tante Lies rijdt veel te hard!

Op mijn woon-werkroute is recent in een 30-km-zone, net na een verkeersdrempel, een snelheidsmeter geplaatst die niet het bekende lachende of sippe gezichtje toont, maar het boetebedrag wat op de door jou gemaakte snelheidsovertreding staat.
Deze versie stond er eerst; die kent iedereen wel.
Het idee zal ongetwijfeld zijn dat automobilisten daardoor minder hard gaan rijden, en dat is hopelijk ook het geval.

Bij Tante Lies werkt het omgekeerd. Ze probeert telkens het bedrag op het display hoger en hoger te krijgen, en sleurde mij vandaag met een dusdanige snelheid langs het bord dat ze virtueel een boete van €186,- kreeg !
Te snel voor een foto...
Ik kreeg niet eens de kans om er een foto van te maken, zo snel flitsten we langs het bord.

Volgens mij gaat Tante binnenkort de grens van €200 nog wel eens passeren...

Groet

Erwin en Tante Lies

woensdag 29 juni 2016

Tante Lies geeft knipoogjes

Al een tijdje was ik niet zo tevreden over de lampen die ik bij mijn spiegels had zitten. Weinig licht om zelf iets te zien, en een van de lampen was al vervangen omdat deze de batterijen leegvrat terwijl hij uit stond. Lamp nummer twee kreeg nu precies hetzelfde euvel.

Omdat ik wat schadevergoeding had overgehouden aan mijn ongeluk kon ik dat geld nu mooi gebruiken om twee nieuwe lampen met wat meer power te kopen.

Dat werden dus twee 90 lux B + M Ixon IQ Speed Premium, en dat ziet er zo uit:

De kabel gaat naar binnen door een versgeboord gat.
 Ik wilde ook graag lichtseinen kunnen geven, om tegemoetkomend verkeer te attenderen op mijn aanwezigheid. Dan zou het handig zijn als ik de lampen kan bedienen vanaf mijn stuur.

Met deze on-off-(on) schakelaar gaat dat mooi. Eén kant op staat het licht permanent aan, de andere kant vergrendelt niet en is geschikt om korte lichtseinen te geven. Ongeveer zoals bij het groot licht van een auto.
Over beide schakelaars zit een rubbertje,
als bescherming tegen zweet en regen

Nu kan ik dus, als dat nodig is, toeteren met de rechterwijsvinger, en lichtseinen geven met mijn linkerwijsvinger. En tegelijk twee handen aan het stuur houden om tussen alle geschifte medeweggebruikers door te laveren. Heerlijk!

En het geeft nog best wel wat licht ook:

video



Groet

Erwin en Tante Lies

vrijdag 3 juni 2016

1e proefrit in 3-persoons velomobiel

Een weekje terug is de eerste proefrit geweest van de driepersoons velomobiel model Klomp.
De testers waren Adri ("Bob"), Wilco ("de Bak") en Erwin ("Tante Lies").
Erwin, Wilco, Adri (foto's: Ina Manhave)
Bij de Zaanse Schans was afgesproken voor een Meet & Greet en daar stond deze mooie klomp die ons meteen aan een velomobiel deed denken. Ruim genoeg voor drie volwassen mannen.

Uiteraard moesten we daarna het gebruikelijke velonautenvoer tot ons nemen: warme chocomel en appeltaart.

Het was leuk om elkaar zo ook eens in levenden lijve te ontmoeten.

Groet

Erwin en Tante Lies

woensdag 18 mei 2016

Tante Lies draagt één Zwarte Kous

Tijdens mijn Retourtje Eibergen met de Goudse Liggers bleven we slapen bij een vriendelijk ouder echtpaar; toen we weer weggingen mocht ik eerst het witte tapijtje voor mijn logeerbed boenen met wasbenzine omdat een van de tassen die ik meehad in mijn Strada een paar vieze smeervlekken had gemaakt op voornoemd tapijtje.Ik schaamde me rot...

Nu was me al vaker opgevallen dat bagage die ik achterin de fiets had gepropt soms op magische wijze vol met viezigheid zat, vooral na een verblijf aan de rechterzijde van Tante Lies.

Nader onderzoek wees uit dat dit van de achter-veerpoot afkomstig was, die door mijzelf rijkelijk gesmeerd was.

Daarom ben ik maar achter de naaimachine gekropen om een Zwarte Kous te naaien van een overgebleven stuk dakrubber (overgebleven van Tante's eigen schuurtje). Gaatje erin geknipt om over het oog van de veerpoot te schuiven en klaar!

Deze hoes zit nu over de schokbreker en is lang genoeg om alle viezigheid uit de bagageruimte van de fiets te houden.

Hopelijk blijft mijn bagage, én de kleedjes van logeeradressen, voortaan vetvrij.

Groet

Erwin en Tante Lies

zondag 8 mei 2016

Van nieuwe pedalen en een 2e ster

Gedurende mijn recente tocht naar België vond ik dat mijn pedalen wel wat teveel begonnen te piepen, dus dacht ik, aangespoord door Wilco's recente bericht, dat ik toch ook maar eens nieuwe pedalen moest monteren. Nieuwe pedalen waren zo besteld. Dat was het makkelijke stuk.

Via de voetengaten kreeg ik het rechterpedaal makkelijk los, maar wat zat het linkerpedaal vast zeg, en je kunt er ook zo slecht bij om een beetje kracht te zetten. Eerst maar eens wat kruipolie erop spuiten, en dan nog eens proberen.

Dat werd dus ook niks, en in gedachten zag ik me al naar Dronten fietsen om een pedaal te laten losmaken (@#$!), maar gelukkig kreeg ik ook een beter idee.
Bij de automaterialenwinkel kocht ik voor €8,52 een 8mm inbus-dop voor op mijn dopsleutel.Thuis had ik nog een metertje ijzeren 22mm verwarmingsbuis liggen. Daar schoof ik het eind van het handvat van mijn dopsleutel in.
Dat geeft tenminste houvast bij het sleutelen

Oude dopsleutel met nieuw aangeschafte inbusdop
Het achtereind van de Strada zette ik op een houten blok waardoor het achterwiel vrij kon ronddraaien, ik ging in de fiets zitten, zette mijn voet op het linkerpedaal, plaatste de inbusdop in de achterkant van het linkerpedaal, en zette kracht met mijn linkerbeen. Het eind verwarmingsbuis met de dopsleutel hield ik met mijn handen vast. Het pedaal ging nu zonder problemen los!
Stom dat ik dat niet meteen had bedacht... Je beenspieren gebruiken om het zware werk te doen ligt achteraf best voor de hand.

Met de nieuwe pedalen in de fiets heb ik meteen een proefrit gemaakt, met Rodrigo samen een rondje Haarlemmermeer, 81 km die prima verliepen. Onderweg trakteerde Rodrigo zelfs nog op Pastéis de Belém bij de Portugese supermarkt in Zwanenburg. Lekker!
1 km voor ik thuis was ging ik over de 20000 km heen
Onderweg werden we nog gebeld door Wilco om te vertellen dat hij met zijn kop op TV zou komen, en dat we om 17:00 thuis moesten zijn als we dat wilden zien. Doorrijden dus!

Toen ik bijna weer thuis was overschreed Tante Lies de grens van 20000 km, waarmee ik weer een ster op de schaal van Wilco kon toevoegen op de zijkant van Tante.
De halve wereld rond.
Meteen de 2e ster op de schaal van Wilco erop geplakt

Groet

Erwin en Tante Lies

maandag 11 april 2016

Tante Lies laat zich opjutten!

De hele nacht had Tante Lies in haar schuurtje gestaan. Een paar weken geleden lag ze nog in Het Ziekenhuis, maar sinds het Paasweekeinde had ze alweer zo'n 500 km gereden (en drie lekke banden gehad, dat wel). En nu voelde ze zich fit. De baas had de banden goed opgepompt, en ze had er zin in.

Om even over zessen hoorde ze de sleutel al in het slot van haar huisje. Zo, de baas had er zeker óók zin in vandaag! Om tien over zes reed ze de straat uit, op weg naar haar eigen vaste parkeerplekje in de parkeergarage in Leiden.

Tot in Warmond ging het allemaal lekker; de baas had goede benen vandaag. Wel jammer van Bus lijn 50 die in de weg ging rijden met maar 30 km/h, maar geduld was ook een goede zaak.

Bij het binnenrijden van Oegstgeest zag ze vanuit het hoekje van haar rechterkoplamp iets waar haar hart iets sneller van ging kloppen...

Fiets met blauw plaatje, berijder met sportkleding en helm. Zou het er eentje zijn?
Zo eentje was het.
Ja hoor, het was er een, en hij ging best snel voor een bukfiets.

Kom op baasje, trappen, ik zal die elektrische brommer eens mijn achterlichtjes laten zien!

Op het rechte stuk door Oegstgeest was het eigenlijk niet eens echt spannend, ook al was Tante Lies een Strada, en de baas best wel een oud mannetje die nog niet eens zijn ontbijt had gehad. De Vogelvrije Fietser had ook al gemeld dat die zogenaamde 45 km/h in de praktijk nauwelijks haalbaar zijn.

Bij het stoplicht aan de rand van Leiden moest ze stoppen. Ze hield zich, als oudere dame, immers altijd aan de verkeersregels. In haar spiegeltje zag ze na een tijdje de elektrische meneer weer opduiken.

Maar wat deed die nu? Hij reed zo door rood! Zou hij zich hebben laten opjutten door háár?
Meteen toen ze zelf groen licht kreeg spoot ze ervandoor. Ze zou dat miezerige mannetje eens laten zien hoe hard ze écht kon, en of de baas zelf nog meetrapte maakte haar niet eens meer uit!

Binnen een halve kilometer had ze De Valsspeler weer ingehaald, die nu toch ook wel inzag dat Tante niet om mee te spotten was, want nu was hij snel verdwenen uit haar achteruitkijkspiegeltjes.

Even later reed  ze de parkeergarage in, eigenlijk nog een beetje verbaasd, dat ze zich op haar leeftijd toch nog liet opjutten door een speed e-bike. Maar ze was ook wel een beetje tevreden over zichzelf.

Groet

Tante Lies (en Erwin)

maandag 4 april 2016

Een eigen parkeerplek op het werk?

Op mijn werk moet ik altijd maar afwachten of ik Tante Lies makkelijk kwijt kan in de parkeergarage onder het kantoor. Daar zijn wat plekken die te smal zijn voor de meeste auto's, en waar vaak brommers en motoren worden neergezet, en mijn Strada dus ook.

Vanaf vandaag gaat dat hopelijk allemaal veranderen, want Tante Lies heeft nu haar eigen plekje.
Op het plaatje is al het bordje te zien dat boven de fiets hangt.


En nu maar hopen dat de andere gebruikers mijn gevoel voor humor kunnen waarderen...

Groet

Erwin en Tante Lies

dinsdag 29 maart 2016

Tante Lies verder als Tweewieler?

Zaterdag kon ik, nog net op tijd voor het Paastreffen, Tante Lies weer ophalen in Dronten.
Mooi glimmend klaar voor de reis naar het Paastreffen
Ze zag er weer prachtig uit; er was dan ook heel wat gerepareerd of vervangen:
- nieuwe bovenkant carrosserie
- nieuwe stuurstangen
- een paar nieuwe kogelkopjes
- nieuwe rechtervelg
- nieuwe veerpoten (door de klap waren beide veerpoten kromgebogen)
- nieuwe as van één van de voorwielen
- onderzijde carrosserie gerepareerd
- hele fiets gespoten


In Dronten was ook Paul zijn nieuwe Strada aan het ophalen, en ik Whatsappte meteen een foto van zijn oude inruil-Strada naar mijn vrouw om te vragen of ik die dan maar voor haar moest aanschaffen.
Maar nee, dat wilde ze toch maar niet.

Vanuit Dronten zijn Sjoerd, Rodrigo en Tante Lies en ik naar het Paastreffen gegaan, waar de Dr. Jopen's Vloeistoftherapie mij wel goed beviel, maar Sjoerd helaas iets minder. Hij had natuurlijk wel veel meer fietskilometers in de benen...
Sta ik er zelf ook eens op (foto Belle)
Het Paastreffen was erg gezellig; het was leuk om mijn medeligfietsers weer eens "live" te zien en spreken.

2e Paasdag ben ik door de Zuidwesterstorm weer naar huis gereden, waarbij de wind op een gegeven moment zo hard van opzij kwam dat Tante Lies eventjes als tweewieler verder wilde. Ik vond het eng en heb toch maar even een wat lagere snelheid aangehouden.


Het was heerlijk weer terug in de Strada te zijn.

Groet

Erwin én Tante Lies


donderdag 24 maart 2016

Tante Lies is bijna beter

Vanmorgen heb ik Het Ziekenhuis voor Gewonde Velomobielen gebeld, en vernomen dat Tante Lies er weer bijna bovenop is. Het team van doktoren was nog noest aan het werk, met het schuim om de mond, en het zweet op de rug, om te zorgen dat Tante Lies zaterdagmorgen voor me klaar staat.

Uit Dronten ga ik dan rechtstreeks naar het Paastreffen, waar ik in de loop van zaterdagmiddag hoop te arriveren in een blinkende Strada met één nieuw wiel en een verse verflaag.

Tot zaterdag, of, als je niet bij het Paastreffen kunt zijn, tot ziens.

Groet

Erwin

woensdag 9 maart 2016

Onderweg met Ome Dirk...

Sommigen zullen wel weten dat Tante Lies genoemd is naar mijn lieve oudtante, maar er was ook nog Ome Dirk, haar broer, met wie ze haar hele leven samen in één huis heeft gewoond. Vandaar dat ik het eigenlijk wel logisch vond mijn HP Velotechnik Grasshopper FX, die immers in één schuurtje "woont" met Tante Lies, naar hem te vernoemen.
Samen in gelukkiger tijden
Omdat Tante Lies nog steeds in De Ziekenboeg verblijft ben ik vandaag, precies drie weken na mijn ongeluk, maar weer eens op de open ligger naar het werk gegaan.

Poeh, dat viel tegen! Veel meer last van tegenwind; ook deed het nog wel zeer aan mijn ribben. Ik had al eerder op de bukfiets gereden, en dat ging goed, maar met ligfietsen lig je natuurlijk wel op je (zere) rug.

Maar ik ben er gekomen!
In de parkeergarage op het werk
Nog 1½ week, dan kan ik Tante Lies, als alles volgens plan gaat, weer ophalen in Dronten. Hopelijk gaat het fietsen over een afstand van ±100 km dan weer wat beter.

Hier nog een paar fotootjes van Tante Lies' velletje na de botsing.
Akelig gezicht
Kan gelukkig weer gemaakt worden
Volgens Theo van Andel kan het allemaal prima gerepareerd worden.

Ome Dirk was trouwens een hele lieve man. Toen ik nog klein was hadden Tante Lies en Ome Dirk eens aan mijn kleine zusje en mij beloofd dat wij, als we bij hen langs kwamen, de worteltjes uit de tuin mochten oogsten. Helaas, het bezoek gebeurde wat later dan verwacht, en alle wortelen waren al geoogst. De oplossing van Ome Dirk: gauw naar de groentenboer, flink wat bossen wortelen mét lof kopen, en gauw alle wortelen in de tuin in de grond steken voor het kleine neefje en nichtje er waren. De buren zullen wel gedacht hebben dat Dirk gek geworden was...
Wij tweetjes hebben daarna alle wortelen weer uit de grond getrokken, en pas jaren later is ons verteld hoe het eigenlijk gegaan was.

Groet,

Erwin en (voor deze keer) Ome Dirk





donderdag 3 maart 2016

Zónder Tante Lies toch een 1 op de Schaal van Wilco

Tante Lies is nog even in De Ziekenboeg, dus ik ben nu even Onderweg met de Brompton, waarbij ik vandaag de 10.000 km overschreed.
Daar had ik wel 6 jaar en 3 maanden voor nodig, terwijl ik met de Strada aan een maand of 11 genoeg had.
Maar toch ben ik blij met mijn mooie vouwfiets, dus kreeg die ook een Ster op de Schaal van Wilco.
Wel een beetje Heineken-kleurtjes..
Als het allemaal goed gaat kan ik over ruim een week naar Dronten treinen om dan weer naar huis te rijden met een mooie gele Strada, maar tot die tijd ga ik met de Brompton nog een héél klein stukje op weg naar de tweede Ster.

Groet

Erwin zonder Tante Lies

maandag 29 februari 2016

Tante Lies gaat naar de Dokter

Ik heb net gehoord dat Tante Lies in de komende paar weken weer in orde wordt gemaakt. Omdat daar ook spuitwerk aan te pas komt zou ik zelfs een heel andere kleur kunnen uitkiezen, dus daar mag ik nog heel even over nadenken.

Even doorbijten dus...

Groet

Erwin en Tante Lies


woensdag 17 februari 2016

Tante Lies in de flank geramd door een auto!

Even een kort berichtje,

Vanmiddag op weg naar huis ben ik door een automobilist die geen voorrang verleende in de rechterflank van de Strada aangereden, waarbij de fiets op zijn linkerkant terechtkwam en ik met mijn hoofd op de straat terechtkwam.

Ik ben door de ambulancedienst naar het ziekenhuis meegenomen, daar zijn een stuk of vier röntgenfoto's van mijn schouder en een CT scan van mijn hoofd gemaakt. Mijn schouder is niet gebroken, de CT scan heeft vastgesteld wat ik al vermoedde: er zitten daadwerkelijk hersens in mijn pannetje en die zien er nog goed uit. Ik ben, vooral rechts, helemaal beurs en geschaafd, met een mooie plakker op mijn rechterkuit en een buil en schaafplek op mijn hoofd.

Ik reed met alle VIER koplampen aan, maar dat was klaarblijkelijk nog niet genoeg, en ik reed maximaal 30.

Met Tante Lies gaat het niet zo goed helaas. Het rechtervoorwiel is helemaal naar links gedrukt en het linkervoorwiel staat helemaal scheef.

Een paar foto's staan hier.
En hier nog een stukje uit het Haarlems Dagblad met een verwijzing naar mijn eigen blog.

Groet

Erwin en zieke Tante Lies

Naschrift donderdagmorgen:
Vannacht heel slecht geslapen; overal pijn en ik zag in mijn gedachten telkens die grote zwarte auto weer vlak bij mijn gezicht in de fiets naar binnen rijden. Ook vroeg ik me de hele tijd af hoe het nu verder met mijn fiets moet, en of het financieel ook in orde komt. Net 1½ jaar gebruikt, en 18000 km gereden, dat is voor een velomobiel nog bijna nieuw. Er zitten een heleboel scheuren in de carrosserie, één wiel wil niet meer draaien en het andere staat helemaal scheef en wil ook niet meer rechtuit.




dinsdag 19 januari 2016

Cabrio rijden bij -5°C, wie doet dat nou?

Gisteren heb ik met afgedekte voetengaten en onder het schuimdeksel gereden, en ik voelde me als een stoofpeertje: warm, zacht en roze.

Vanmorgen dus de stoute overschoenen aangetrokken en bij -5°C met open voetengaten en zonder schuimdeksel de rit naar mijn werk gedaan. Heerlijk!

Als concessie aan de kou had ik wel een paar overschoentjes aan, een kort thermo-hemdje onder mijn dunne merinowollen shirtje, en een paar dunne hardloophandschoentjes.

Die open voetengaten, dat zijn blijvertjes!

Groet,

Erwin en Tante Lies

zondag 10 januari 2016

Spoort Tante Lies nog wel helemaal?

Ik ben al heel lang benieuwd of Tante Lies nog wel helemaal spoort, na alle kuilen, hobbels en stoeprandjes die ik in bijna 17000 kilometer heb meegepikt.

Bij de Oliebollentocht heb ik van Peter de Rond een traploze stuurstangverstelling gekocht, zodat ik de sporing van mijn Strada heel precies kan instellen.
Deze kogelkop heeft linkse draad en is daardoor traploos verstelbaar
Dan moet ik natuurlijk eerst weten óf Tante Lies wel een beetje spoort. Dat moet op een vlakke ondergrond die ook nog eens precies waterpas is, en helaas is mijn voortuin verre van dat, en de Strada past ook niet door de voordeur ons huis in.

Daarom heb ik eerst maar eens een "steltafel"gemaakt waarop de Strada precies waterpas kan worden gezet. Het is een T-vorm geworden met twee stelpoten en een ingebouwd waterpas, waardoor de fiets heel precies waterpas kan worden gezet op een oneven ondergrond.
Alleen de linker- en rechterarm hebben hoogteverstelling nodig

Hiermee kan ik snel zien of de T netjes waterpas staat
De stelpoot draait rond in een inslagmoer in het hout
Twee aluminium kokerprofielen van 2 meter lang wil ik vervolgens tegen de voorwielen aanklemmen. De profielen moeten natuurlijk precies evenwijdig aan de velgen komen, en precies waterpas. Op de profielen zitten stelnokjes die heel precies evenveel uitsteken om te zorgen dat ze goed evenwijdig aan de velgen liggen. Met de digitale schuifmaat zorg ik dat het verschil minder dan 0.03 mm is.
De twee stelnokjes moeten precies evenveel uitsteken

Een digitale schuifmaat is handig om de twee nokjes precies even hoog te maken
De banden hoef ik dan niet leeg te laten lopen. Met klemmen om de banden heen zorg ik dat de profielen strak en evenwijdig aan de velg lopen. Het kokerprofiel komt dus niet tegen de band aan.
Het kokerprofiel kan hiermee in twee vlakken precies waterpas gezet worden

Als ik dan het verschil meet tussen de uiteinden van de profielen kan ik met behulp van wat goniometrie uitrekenen hoeveel graden toe- of uitspoor de Strada precies heeft.
Aan het einde van de profielen zitten stelpoten om het profiel precies waterpas te zetten

Als beide achtereinden van de profielen even ver van de fiets af zitten staat het stuur recht.
En om zeker te zijn dat ik niet teveel meetfouten introduceer heb ik eerst gemeten, daarna beide profielen met elkaar verwisseld en weer precies waterpas gesteld, en in beide gevallen mat ik aan de achterkant 1,7 cm meer afstand dan aan de voorkant.
Dat betekent dat Tante Lies' voorwielen minder dan ½° toespoor hebben.
Ik heb een berekening in Excel gemaakt die het verschil tussen voor en achter omzet in een hoek.
Ik zet het de Rond-kogelkopje er binnenkort wel een keer op, maar gezien deze uitslag heeft het zeker geen haast.

Conclusie: Tante Lies spoort zéker!

Groet

Erwin en Tante Lies