Tante Lies draagt één Zwarte Kous

Tijdens mijn Retourtje Eibergen met de Goudse Liggers bleven we slapen bij een vriendelijk ouder echtpaar; toen we weer weggingen mocht ik eerst het witte tapijtje voor mijn logeerbed boenen met wasbenzine omdat een van de tassen die ik meehad in mijn Strada een paar vieze smeervlekken had gemaakt op voornoemd tapijtje.Ik schaamde me rot...

Nu was me al vaker opgevallen dat bagage die ik achterin de fiets had gepropt soms op magische wijze vol met viezigheid zat, vooral na een verblijf aan de rechterzijde van Tante Lies.

Nader onderzoek wees uit dat dit van de achter-veerpoot afkomstig was, die door mijzelf rijkelijk gesmeerd was.

Daarom ben ik maar achter de naaimachine gekropen om een Zwarte Kous te naaien van een overgebleven stuk dakrubber (overgebleven van Tante's eigen schuurtje). Gaatje erin geknipt om over het oog van de veerpoot te schuiven en klaar!

Deze hoes zit nu over de schokbreker en is lang genoeg om alle viezigheid uit de bagageruimte van de fiets te houden.

Hopelijk blijft mijn bagage, én de kleedjes van logeeradressen, voortaan vetvrij.

Groet

Erwin en Tante Lies

Van nieuwe pedalen en een 2e ster

Gedurende mijn recente tocht naar België vond ik dat mijn pedalen wel wat teveel begonnen te piepen, dus dacht ik, aangespoord door Wilco's recente bericht, dat ik toch ook maar eens nieuwe pedalen moest monteren. Nieuwe pedalen waren zo besteld. Dat was het makkelijke stuk.

Via de voetengaten kreeg ik het rechterpedaal makkelijk los, maar wat zat het linkerpedaal vast zeg, en je kunt er ook zo slecht bij om een beetje kracht te zetten. Eerst maar eens wat kruipolie erop spuiten, en dan nog eens proberen.

Dat werd dus ook niks, en in gedachten zag ik me al naar Dronten fietsen om een pedaal te laten losmaken (@#$!), maar gelukkig kreeg ik ook een beter idee.
Bij de automaterialenwinkel kocht ik voor €8,52 een 8mm inbus-dop voor op mijn dopsleutel.Thuis had ik nog een metertje ijzeren 22mm verwarmingsbuis liggen. Daar schoof ik het eind van het handvat van mijn dopsleutel in.

Dat geeft tenminste houvast bij het sleutelen

Oude dopsleutel met nieuw aangeschafte inbusdop

Het achtereind van de Strada zette ik op een houten blok waardoor het achterwiel vrij kon ronddraaien, ik ging in de fiets zitten, zette mijn voet op het linkerpedaal, plaatste de inbusdop in de achterkant van het linkerpedaal, en zette kracht met mijn linkerbeen. Het eind verwarmingsbuis met de dopsleutel hield ik met mijn handen vast. Het pedaal ging nu zonder problemen los!
Stom dat ik dat niet meteen had bedacht... Je beenspieren gebruiken om het zware werk te doen ligt achteraf best voor de hand.

Met de nieuwe pedalen in de fiets heb ik meteen een proefrit gemaakt, met Rodrigo samen een rondje Haarlemmermeer, 81 km die prima verliepen. Onderweg trakteerde Rodrigo zelfs nog op Pastéis de Belém bij de Portugese supermarkt in Zwanenburg. Lekker!

1 km voor ik thuis was ging ik over de 20000 km heen

Onderweg werden we nog gebeld door Wilco om te vertellen dat hij met zijn kop op TV zou komen, en dat we om 17:00 thuis moesten zijn als we dat wilden zien. Doorrijden dus!

Toen ik bijna weer thuis was overschreed Tante Lies de grens van 20000 km, waarmee ik weer een ster op de schaal van Wilco kon toevoegen op de zijkant van Tante.

De halve wereld rond.

Meteen de 2e ster op de schaal van Wilco erop geplakt

Groet

Erwin en Tante Lies

Tante Lies laat zich opjutten!

De hele nacht had Tante Lies in haar schuurtje gestaan. Een paar weken geleden lag ze nog in Het Ziekenhuis, maar sinds het Paasweekeinde had ze alweer zo'n 500 km gereden (en drie lekke banden gehad, dat wel). En nu voelde ze zich fit. De baas had de banden goed opgepompt, en ze had er zin in.

Om even over zessen hoorde ze de sleutel al in het slot van haar huisje. Zo, de baas had er zeker óók zin in vandaag! Om tien over zes reed ze de straat uit, op weg naar haar eigen vaste parkeerplekje in de parkeergarage in Leiden.

Tot in Warmond ging het allemaal lekker; de baas had goede benen vandaag. Wel jammer van Bus lijn 50 die in de weg ging rijden met maar 30 km/h, maar geduld was ook een goede zaak.

Bij het binnenrijden van Oegstgeest zag ze vanuit het hoekje van haar rechterkoplamp iets waar haar hart iets sneller van ging kloppen...

Fiets met blauw plaatje, berijder met sportkleding en helm. Zou het er eentje zijn?

Zo eentje was het.

Ja hoor, het was er een, en hij ging best snel voor een bukfiets.

Kom op baasje, trappen, ik zal die elektrische brommer eens mijn achterlichtjes laten zien!

Op het rechte stuk door Oegstgeest was het eigenlijk niet eens echt spannend, ook al was Tante Lies een Strada, en de baas best wel een oud mannetje die nog niet eens zijn ontbijt had gehad. De Vogelvrije Fietser had ook al gemeld dat die zogenaamde 45 km/h in de praktijk nauwelijks haalbaar zijn.

Bij het stoplicht aan de rand van Leiden moest ze stoppen. Ze hield zich, als oudere dame, immers altijd aan de verkeersregels. In haar spiegeltje zag ze na een tijdje de elektrische meneer weer opduiken.

Maar wat deed die nu? Hij reed zo door rood! Zou hij zich hebben laten opjutten door háár?
Meteen toen ze zelf groen licht kreeg spoot ze ervandoor. Ze zou dat miezerige mannetje eens laten zien hoe hard ze écht kon, en of de baas zelf nog meetrapte maakte haar niet eens meer uit!

Binnen een halve kilometer had ze De Valsspeler weer ingehaald, die nu toch ook wel inzag dat Tante niet om mee te spotten was, want nu was hij snel verdwenen uit haar achteruitkijkspiegeltjes.

Even later reed  ze de parkeergarage in, eigenlijk nog een beetje verbaasd, dat ze zich op haar leeftijd toch nog liet opjutten door een speed e-bike. Maar ze was ook wel een beetje tevreden over zichzelf.

Groet

Tante Lies (en Erwin)

Een eigen parkeerplek op het werk?

Op mijn werk moet ik altijd maar afwachten of ik Tante Lies makkelijk kwijt kan in de parkeergarage onder het kantoor. Daar zijn wat plekken die te smal zijn voor de meeste auto's, en waar vaak brommers en motoren worden neergezet, en mijn Strada dus ook.

Vanaf vandaag gaat dat hopelijk allemaal veranderen, want Tante Lies heeft nu haar eigen plekje.

Op het plaatje is al het bordje te zien dat boven de fiets hangt.

En nu maar hopen dat de andere gebruikers mijn gevoel voor humor kunnen waarderen...

Groet

Erwin en Tante Lies

Tante Lies verder als Tweewieler?

Zaterdag kon ik, nog net op tijd voor het Paastreffen, Tante Lies weer ophalen in Dronten.

Mooi glimmend klaar voor de reis naar het Paastreffen

Ze zag er weer prachtig uit; er was dan ook heel wat gerepareerd of vervangen:

- nieuwe bovenkant carrosserie

- nieuwe stuurstangen

- een paar nieuwe kogelkopjes

- nieuwe rechtervelg

- nieuwe veerpoten (door de klap waren beide veerpoten kromgebogen)

- nieuwe as van één van de voorwielen

- onderzijde carrosserie gerepareerd

- hele fiets gespoten

In Dronten was ook Paul zijn nieuwe Strada aan het ophalen, en ik Whatsappte meteen een foto van zijn oude inruil-Strada naar mijn vrouw om te vragen of ik die dan maar voor haar moest aanschaffen.

Maar nee, dat wilde ze toch maar niet.

Vanuit Dronten zijn Sjoerd, Rodrigo en Tante Lies en ik naar het Paastreffen gegaan, waar de Dr. Jopen's Vloeistoftherapie mij wel goed beviel, maar Sjoerd helaas iets minder. Hij had natuurlijk wel veel meer fietskilometers in de benen...

Sta ik er zelf ook eens op (foto Belle)

Het Paastreffen was erg gezellig; het was leuk om mijn medeligfietsers weer eens "live" te zien en spreken.

2e Paasdag ben ik door de Zuidwesterstorm weer naar huis gereden, waarbij de wind op een gegeven moment zo hard van opzij kwam dat Tante Lies eventjes als tweewieler verder wilde. Ik vond het eng en heb toch maar even een wat lagere snelheid aangehouden.


Het was heerlijk weer terug in de Strada te zijn.

Groet

Erwin én Tante Lies

Tante Lies is bijna beter

Vanmorgen heb ik Het Ziekenhuis voor Gewonde Velomobielen gebeld, en vernomen dat Tante Lies er weer bijna bovenop is. Het team van doktoren was nog noest aan het werk, met het schuim om de mond, en het zweet op de rug, om te zorgen dat Tante Lies zaterdagmorgen voor me klaar staat.

Uit Dronten ga ik dan rechtstreeks naar het Paastreffen, waar ik in de loop van zaterdagmiddag hoop te arriveren in een blinkende Strada met één nieuw wiel en een verse verflaag.

Tot zaterdag, of, als je niet bij het Paastreffen kunt zijn, tot ziens.

Groet

Erwin

Onderweg met Ome Dirk...

Sommigen zullen wel weten dat Tante Lies genoemd is naar mijn lieve oudtante, maar er was ook nog Ome Dirk, haar broer, met wie ze haar hele leven samen in één huis heeft gewoond. Vandaar dat ik het eigenlijk wel logisch vond mijn HP Velotechnik Grasshopper FX, die immers in één schuurtje "woont" met Tante Lies, naar hem te vernoemen.

Samen in gelukkiger tijden

Omdat Tante Lies nog steeds in De Ziekenboeg verblijft ben ik vandaag, precies drie weken na mijn ongeluk, maar weer eens op de open ligger naar het werk gegaan.

Poeh, dat viel tegen! Veel meer last van tegenwind; ook deed het nog wel zeer aan mijn ribben. Ik had al eerder op de bukfiets gereden, en dat ging goed, maar met ligfietsen lig je natuurlijk wel op je (zere) rug.

Maar ik ben er gekomen!

In de parkeergarage op het werk

Nog 1½ week, dan kan ik Tante Lies, als alles volgens plan gaat, weer ophalen in Dronten. Hopelijk gaat het fietsen over een afstand van ±100 km dan weer wat beter.

Hier nog een paar fotootjes van Tante Lies' velletje na de botsing.

Akelig gezicht

Kan gelukkig weer gemaakt worden

Volgens Theo van Andel kan het allemaal prima gerepareerd worden.

Ome Dirk was trouwens een hele lieve man. Toen ik nog klein was hadden Tante Lies en Ome Dirk eens aan mijn kleine zusje en mij beloofd dat wij, als we bij hen langs kwamen, de worteltjes uit de tuin mochten oogsten. Helaas, het bezoek gebeurde wat later dan verwacht, en alle wortelen waren al geoogst. De oplossing van Ome Dirk: gauw naar de groentenboer, flink wat bossen wortelen mét lof kopen, en gauw alle wortelen in de tuin in de grond steken voor het kleine neefje en nichtje er waren. De buren zullen wel gedacht hebben dat Dirk gek geworden was...
Wij tweetjes hebben daarna alle wortelen weer uit de grond getrokken, en pas jaren later is ons verteld hoe het eigenlijk gegaan was.

Groet,

Erwin en (voor deze keer) Ome Dirk