Tante Lies haalt een 1 op de Schaal van Wilco

Na al mijn geknutsel moest er natuurlijk ook een proefrit worden gemaakt om te horen of Tante Lies nu nóg stiller was, én om de 1 op de schaal van Wilco te passeren. De hele route had ik uitgezet op de Fietsersbond Routeplanner, dan kon ik meteen mooi testen of de gsm-houder op de wielkast goed geplaatst was. De telefoon moet er goede ontvangst hebben, en ik moet het scherm zónder bril kunnen volgen, wat niet meevalt voor een Oudere Jongere als ik.

De route, met het Magisch Moment

 Langs de Polderbaan, het Westelijk Havengebied en het Noordzeekanaal ging het richting de sluizen van IJmuiden. Gelukkig hielp de gemeente IJmuiden me om de snelheid beperkt te houden.

In IJmuiden houden ze niet zo van vm-rijders denk ik

Op de achtergrond maken ze het staal waarvan niet zoveel in Tante Lies is verwerkt

Bij de sluizen kon ik het niet laten toch nog even naar de overkant te gaan, wat meteen werd afgestraft met een open sluis waar ik een tijd moest wachten om weer terug te komen.

Zou al dit staal wel vlakbij gemaakt zijn?

Daarna kwam een stuk tussen IJmuiden en Santpoort wat volgens de Routeplanner "Makkelijk Doorfietsen" was; het was wel mooi maar zeker niet makkelijk.

Makkelijk Doorfietsen?...

Het lijkt wel of ik op vakantie ben

Bij Santpoort kwam ik langs de ruïne van Brederode, maar daar kon Tante Lies niet naar binnen, dus bleef ik ook maar buiten.

Van deze kant is het een echte ruïne

Zo lijkt het wel een bewoonbaar kasteel

Vanaf de ruïne heb ik Tante Lies over een echte Bergweg, zó steil dat auto's en motoren er niet eens mogen rijden, richting Bloemendaal gevoerd.

In the Dutch Mountains

Inmiddels kwam het magische moment van de 1 op de schaal van Wilco steeds dichterbij, dus dat moest van tevoren gevierd worden met een ijsje bij mijn favoriete ijssalon, zo'n zeven kilometer van huis. Ik kreeg weer heel wat vragen over Tante Lies (hoe hard gaat dat, heb je een motor? Jullie kennen ze wel.).

Daarna heb ik het (voor mij) Magische Moment vastgelegd op de film. 

Ga er rustig voor zitten met een bakje popcorn en een beker drinken; de film is geschikt voor kinderen van 12 jaar en ouder. Er is géén pauze.

Even stilstaan voor de foto.

Daarna nog even de laatste kilometers over de Geniedijk terug naar Hoofddorp gereden en de teller stond op 10003, afgelegd in iets minder dan 11 maanden.

National Geographic vindt Tante Lies ook het bekijken waard.

De eerste 10.000 zitten er op.

Van 36 km/week naar 210, mijn broekriem een gaatje strakker, mijn kuiten een maatje dikker

En nu op naar één jaar Tante Lies, op 11 juni a.s.

Groet,

Erwin en Tante Lies

Tante Lies heeft een Buisje Minder

Bij meerdere VM-rijders zag ik (in het echt of in een blog) dat ze de bovenste kettingbuis naar het kettingblad hadden vervangen door een hoeklijn aan een beugel om het voorframe.
Dat leek me ook wel wat voor Tante Lies.
Eerst moest de stoel er maar eens uit, iets wat ik nog nooit eerder had gedaan.

Zo'n stoeltje weegt bijna niks

Dat viel nog wel mee, en toen moest om de kettingbuis er uit te halen de ketting opengemaakt worden. Nou heb ik daar een tangetje voor, en ook dat ging dus simpel. Vlak naast de sluitschakel zat nóg een sluitschakel, dus dacht ik dat die er ook nog wel tussenuit kon. De ketting hing immers op het kleinste kettingblad redelijk slap. Dat was een Dom Idee. Het stoeltje weer teruggezet, en vervolgens ging ik een klein stukje rijden om de ketting op het grootste kettingblad te zetten. Dat lukte niet meer, dus het kapje van de achterderailleur losgehaald en toen gezien dat de ketting nu te strak stond. Precies bij de achterderailleur zag ik weer de (een?) sluitschakel, dus ik dacht ter plekke de ketting weer te verlengen. Dat was een Nog Dommer Idee. 

Als je bij de achterderailleur de ketting openmaakt ben je de beide uiteinden zó kwijt, en he kunt er bijna niet bij. Na wat gehannes zat de ketting weer dicht, en toen wilde de Strada helemáál niet meer rijden. Het bleek dat ik de ketting niet goed door het kooitje van de achterderailleur had geleid. Wéér de ketting los, en toen floepte het uiteinde van de ketting de kettingbuis in. Sh*t!

Inmiddels stond het zweet me op de rug, en mijn bril gleed van de stress van mijn neus af... Foto's maken deed ik van de stress al helemaal niet meer. Bovendien zagen mijn handen er inmiddels uit of ze als Zwarte Piet aan het bijbeunen waren.

Gelukkig had ik een eind elektra-trekveer in mijn vm-tas, en daarmee kon ik de ketting weer terugtrekken door de kettingbuis. Alles vervolgens weer in elkaar gezet, goed opgelet dat er geen slag in de ketting zat!

Dat is niet het tangetje waarmee ik de ketting open hoor!

Daarna was het alleen nog een kwestie van goed meten en een mooi aluminium beugeltje maken dat om het voorframe klemt, dan hoef ik geen gaten in de fiets te boren, en de hele aanpassing kan ook weer teruggedraaid worden. Voor de hoeklijn heb ik zwart plastic hoekprofiel uit de bouwmarkt gebruikt, want het weegt bijna niks (ongeveer 40 g), het roest niet, en het kost ook bijna niks.

Daarna heeft de Strada haar stoeltje weer teruggekregen, en ook meteen een telefoon/GPS-houder, op de rechter voorwielkast geplaatst met wat Velcro.

Telefoonhouder van de Action voor €1,99

Daarna heb ik met Tante Lies een proefrit gemaakt om te kijken of het allemaal weer goed werkte. Dat werd een gedenkwaardige rit, waar ik in een volgende blogpost over zal schrijven.

Groet

Erwin en Tante Lies

Tante Lies rijdt de Ronde van Koudenhoorn

Vlak naast mijn woon-werkroute ligt bij Warmond een eiland waar ik nog nooit op was geweest, en woensdag heb ik na het werk dan ook de Ronde van Koudenhoorn gefietst met Tante Lies. Na mijn Grote Tocht van afgelopen weekeinde durfde ik nu alles aan!

Het eiland is een prachtige plek om te bezoeken als je eens in de buurt bent.

Prachtig uitzicht over Het Joppe

Rechtsonder is te zien waar Wilco's Strada zich verstopt heeft...

De hele ronde van Koudenhoorn is iets meer dan 2500 meter en vrijwel geheel geasfalteerd, dus makkelijk binnen een dag te rijden, zelfs met een Strada ;-)

Groet

Erwin en Tante Lies

Tante Lies gaat naar het Einde Van De Wereld

Toen vele andere vm-rijders naar Het Paastreffen waren had ik slechts tijd voor één enkele dag erop uit, en daarom besloot ik naar Het Einde Van De Wereld en weer terug te rijden.

Met mijn Oliebollenknie van December gaat het eigenlijk steeds beter, en laatst heb ik een rit van 156 km gereden, dus ik verwachtte dat het wel zou gaan.

Het tochtje van 14 Maart, 156 km

Zaterdag om kwart voor zeven, toen alle Paastreffers hopelijk nog lagen te slapen, vertrok ik met regen en tegenwind richting Pont Buitenhuizen over het Noordzeekanaal.

Tijd genoeg voor een bio-break bij de pont.

Naarna ben ik in een keer doorgereden naar de plek waarvan ik dacht dat de wereld ophield, Den Helder. Daar bleek echter dat de wereld er nog verder gaat!

Achter mij gaat de wereld nog verder! Texel is nog net te zien.

In Den Helder heb ik nog wat Oosterburen verteld dat er echt geen electromotortje in het voor- of achteronder van Tante Lies huisde, maar dat zij op dat moment met De Motor zelve stonden te praten.

Na alzo het Einde Van De Wereld, die geen Einde bleek, bereikt te hebben ben ik via de Wieringermeer, Medemblik, Hoorn, Purmerend via de Zaanse Schans weer naar huis gereden. De Zaanse Schans vond ik per VM geen aanrader. De toeristen gilden wel heel verrukt van mijn gele monster, maar opzij gaan was iets te veel gevraagd.

Op het pontje bij Spijkerboor, kosten 1 €

De hele route  van 236 km

Uiteindelijk werd het een mooie rit van 236 km, voor mij een persoonlijk record. Dat had ik eind December niet durven hopen.

En hopelijk kan ik bij een volgend treffen wél van de partij zijn. In ieder geval ga ik zondag mee in de estafette om het "Ding" op te halen.

Groet,

Erwin en Tante Lies

Tante Lies loopt een beetje mank

Vanmorgen toen ik bijna bij mijn werk was hoorde ik in de bocht tik-tik-tik.... Het leek van linksvoor te komen.

Daarna in de parkeergarage toch maar even het linkervoorwiel van zijn wieldoekje ontdaan en alles gecontroleerd. Een van de spaken was gebroken bij de nippel. Met een beetje wroeten kon ik de spaak uit de naaf krijgen, maar daarvoor moest ik 'm wel krom buigen.

tik-tik-tik wat ben ik: een gebroken spaak

Daarna toch ook maar even het rechterwiel bekeken; alles leek ok, maar toen ik echt aan de spaken voelde bleek daar óók nog een spaak te zijn gebroken. Zut alors!

Spaak 2. Mijn fietsbril kijkt toe.

Theo van Velomobiel stuurt vandaag een zestal spaken mijn kant op, en vanmiddag moet ik maar wat rustig aan doen in de bochten en bij drempels, zodat mijn wielen niet ovaal- of pringle-vormig worden. Hopelijk kan ik de spaken voor de komende werkweek vervangen.


Het zal wel even frommelen worden om de nieuwe spaken op hun plek te krijgen, want er zitten heel wat andere spaken in de weg.

Groeten van

Erwin  en Tante Lies

Naschrift: bij het naar huis rijden liepen beide voorwielen aan tegen de wielophanging, vooral in de bochten. Bij een bocht naar links loopt het rechterwiel aan, en bij een bocht naar rechts het linker.
De gebroken spaken zaten aan de remtrommelkant van het wiel, met de spaakkop aan de buitenzijde van het wiel (richting de voorwielpoot). Ik denk dat de naastliggende spaak, die door de gebroken spaak iets naar binnen werd gedrukt, nu net de wielophanging raakt. Maar zeker weten doe ik het niet. Heeft een van jullie hier ervaring mee?

Naschrift 2: de volgende middag lagen de spaken al in de bus. Prima service! Ik heb ze meteen gemonteerd en een proefrit gemaakt. Tante Lies rijdt weer als een zonnetje. 
En in mijn velomobieltas wonen nu ook een paar reservespaken en een nippelspanner. 

Tante Lies en de Afwasbare Ruitenwisser

In mijn vorig bericht over de ruitenwisser had ik de nieuwe ruitenwisser van wit elastiek gemaakt en om de oorgaten van de Sinnerkap geknoopt, maar inmiddels rij ik met versie 2.0 rond:

Benodigdheden: vishaakjes, elstiek en een eindje koord

Die is gemaakt van zwart elastiek, en kan van de fiets afgehaald worden om hem onder de kraan af te spoelen. Een zanderige ruitenwisser kan immers het vizier krassen.

Om de achterste velcrostrip van de kap heb ik aan beide zijden een lusje geknoopt.

Aan de binnenkant

Van een vishaakje knip ik het puntje af, en ik knoop het elastiek er aan vast.

Nu is het elastiek veel netter weggewerkt in vergelijking met de vorige keer.
Het geheel kan makkelijk losgehaakt worden en afgespoeld.

Een "reetveter" volgens Wilco

En nu moet het nog even flink gaan regenen....

Groet,

Erwin en Tante Lies

Ruitenwisser op de Sinnerkap

Het item op Ligfiets.net en het bijbehorende Youtube-filmpje hebben me aan het denken gezet. Is zoiets ook mogelijk bij de Sinnerkap die ik op Tante Lies gebruik?
In het Duitse forumbericht zie ik dat de scharnierpunten bij die kap tamelijk laag zitten, en bij de Sinnerkap zitten ze juist hoog. Zou dat uitmaken?

In de naaidoos van She Who Must Be Obeyed vind ik wat wit rond elastiek; daar ga ik maar mee aan de slag. Later kan ik er altijd zwart voor in de plaats doen, en wit is handiger voor de foto's, anders kunnen mijn Lieve Lezers het niet goed zien.

Eerst maar eens proberen als ik het elastiek vastzet aan de scharnierpunten van de kap.

Dat werkt voor geen cent. Het is, vanwege de kromming van het vizier en de opstaande rand van de kap net achter de onderkant van het vizier, niet goed mogelijk het wisser-elastiek aan twee punten naar beneden te trekken. De trekdraden schuiven meteen naar de buitenkant en het elastiek gaat omhoog i.p.v. naar beneden. Met één trekdraad wordt er maar een heel klein taartpuntje van het vizier schoongeveegd.

Vanwege de opstaande rand van de kap moet de trekdraad door het gat onderin het vizier lopen, en het bevestigingspunt van het wisser-elastiek moet zo laag mogelijk worden bevestigd. Omdat ik in dit stadium geen gaten in de Sinnerkap wil boren knoop ik het eenvoudig om de achterste rand, door de oorgaten. Daarna leid ik het onder de afdekrand van de oorgaten door. Hiermee maak ik  aan beide kanten van de kap een soort kunstmatig laagliggend scharnierpunt.

Met zwart elastiek ziet het er vast veel beter uit

Als het droog is ligt het elastiek langs de scharnieren zodat het helemaal niet meer in mijn gezichtsveld zit

Een stukje ijzergaren knoop ik aan het elastiek vast, en aan het uiteinde waar ik aan moet trekken maak ik het garen vast aan een eindje plastic buis (van een balpen gemaakt). Zo snijdt het garen niet in mijn vingers, en, omdat het buisje lang genoeg is, zal het garen ook niet door het viziergat naar buiten verdwijnen.

Ben benieuwd of dat bungelende buisje niet gaat irriteren bij open vizier...

Het werkt zelfs als ik tegelijkertijd mijn gepatenteerde Viziergat-Afsluiter®

Inmiddels heb ik natuurlijk een mooie ronde uitvoering geknipt

  en het beroemde, al eerder  gepatenteerdeTante-Lies-Jarretelhaakje® gebruik.

Helpt ongelofelijk tegen rammelen van het vizier

 In rust ligt het elastiek aan de bovenkant van het vizier.

Nu loopt er alleen een zwart streepje van het garen over mijn gezichtsveld .

Hier is goed te zien welk deel van het vizier gewist wordt.

Ik heb nu wel een sproeiflesje gedestilleerd water en een zeem erbij om het vizier af en toe schoon te maken, want met zand op het vizier krijg je natuurlijk krassen in het kunststof.

En nu maar hopen dat het gauw gaat regenen.... (eh, toch maar niet).

Groet

Erwin en Tante Lies