Tante Lies en De Dakdrager

In mijn blogpost van afgelopen maandag heb ik geschreven over de dakdrager die ik heb gemaakt, en over de extra €30 die er dankzij het CJIB nog bovenop kwam :-( .

Nu een paar foto's van de constructie en de gebruikte materialen. Eerst de eigenlijke dakdrager:
twee aluminium goten van 40x60x40x4mm en 1½ meter lang. Ze zijn precies breed genoeg voor de banden van de Strada.

Onder de bolkoppen zit een plaatje aluminium om de kracht op de goot te verdelen. De bout zal zo niet snel door het gat heen worden getrokken. Links zie je de stop-bout die voorkomt dat de Strada naar voren uit de goot kan rollen. Dit is dus de voorste bevestiging van een van de goten.

 Ik heb overal bolkopbouten gebruikt, en de gaten zo geboord dat de schroefdraad er net doorheen past. Het vierkante stuk net onder de bolkop kun je dan met een klap met de hamer precies in het gat klemslaan, zodat de bout niet meer draait.

De uiteinden van de bolkopbouten zijn vastgezet met m6 moeren.

 Met een kort stukje U-profiel wordt de goot op de dakdrager geklemd.

Hier heb ik een 10 mm ringsleuteltje voor nodig, het enige gereedschap

 In  totaal heb ik vier van deze klemmen, twee per goot, een voor en een achter.

Aan het achtereinde van beide goten zit een helft van een scharnier vast met kleine bolkopbouten. De andere helft van het scharnier zit aan het uiteinde van de oprijgoot. Als de dakdrager eenmaal op de auto vastzit kan ik de oprijgoot met een losse pen aan de drager vastmaken.

Twee helften van het scharnier, met een pen erin, en een losse pen. Rechts zie je de achterste bevestiging van de goot.

 De oprijgoten bestaan elk ook weer uit twee delen van 1½ meter, aan elkaar te zetten met een pen door twee halve scharnieren, net zoals de verbinding met de dakdrager. Zag er keurig strak en recht uit!

Dit gebeurde er echter toen de Strada over de goten omhoog was gereden: de oprijgoten bogen enorm door. Ik was bang dat het een volgende keer helemaal fout zou gaan en de oprijgoot zou bezwijken.

Je ziet de knik in de oprijgoot. Da's nou jammer...

De bevestiging van de scharnieren aan de U-profielen was helemaal in orde, maar waar ik niet op gerekend had gebeurde: één van de helften van het scharnier boog open en er kwam te veel ruimte in het "gewricht". Sterkere scharnieren monteren zou kunnen helpen, maar dan moet ik ook nieuwe U-profielen kopen.

Uiteindelijk heb ik besloten de oprijgoten te "spalken" met extra vierkante profielen van elk 1 meter lang, die ik aan de zijkanten van de goten vastmaak met bolkopbouten en vleugelmoeren. Vier m5 boutjes per "spalk".

De "gespalkte" oprijgoot. Montage kan zonder gereedschap.

Vergelijk maar eens met de andere foto! De man met de hamer heeft de foto's gemaakt.

Na de vorige keer heeft Tante Lies niet meer op de auto gestaan, want uiteindelijk rij ik liever in dan onder mijn Strada.

Groet

Erwin en Tante Lies

P.S. de Magische Tekens en cijfers die je op de foto's kunt zien zijn omdat alles bij dit handgemaakte produkt maar op één manier in elkaar past, en ik anders niet meer weet wat waar hoort.

Tante Lies kan het dak op! (mét update)

Voor het geval Tante Lies een keer mee moet met de auto heb ik een dakdrager gemaakt waar ik Tante Lies in mijn eentje mee op het dak kan zetten. Dat laatste is voor mij essentieel, want dan kan ik me in mijn uppie redden. De constructie moest klein op te bergen zijn (in de schuur van de Strada en de Grasshopper, en ook in de auto) en te maken met eenvoudige gereedschappen (ijzerzaag, boormachine).

Even niet vergeten dat ik meer dan 2½ meter hoog ben!

Op de dakdragers zijn twee 6 cm brede aluminium U-profielen van 1½ meter vastgeklemd waar de voorwielen precies in passen. Voor de Strada zijn de profielen 80 cm uit elkaar gezet.

Proefpassen; de antenne moet wel van de auto af.

De voorwielen staan met spanbanden vast in de gootjes, ook om de dakdragers van de auto heen. Het achterwiel zit direct vast aan de achterste dakdrager van de auto.Vooraan in de goten zit een stop waardoor de fiets bij het oprijden niet naar voren er weer af kan rollen (géén Te Land, Ter Zee en In De Lucht taferelen!).

Om de Strada op het dak te krijgen heb ik twee oprij-goten gemaakt van hetzelfde U-profiel. Aan de oprijgoten en de profielen op het dak zit elk een half scharnier vast. Ik maak de twee helften van het scharnier aan elkaar vast met een  losse stalen pen.

Met één gootje op zijn plek

De oprijgoten zijn drie meter lang, maar bestaan elk uit twee stukken van anderhalve meter die aan elkaar bevestigd zijn (dat kan zonder gereedschap). Daardoor kunnen de goten makkelijk mee in de auto.

Om de Strada op de auto te krijgen zet ik de fiets, op de rem, achter de oprijgoten. Je kunt dan niet zomaar omhoog rijden omdat de hoek te steil is en de neus van de fiets vastloopt tegen de oprijgoot.
Als ik voor de VM ga staan, en met mijn handen de randen van de voetengaten vastpak en de voorkant van de fiets optil kan ik de wielen een stukje omhoog in de goten zetten, zo hoog dat de neus niet tegen de goten aanloopt. Daarna haal ik de fiets van de rem en til ik de achterkant van de fiets aan de tilbeugel omhoog, en ik duw de Strada zo omhoog het dak op.

Daar heb ik geen foto van, want toen had ik mijn handen vol....

Update 26.11:
De zes aluminium U-profielen van 40x60x40x4 mm (hoogte x breedte x hoogte x dikte) van 1½ meter heb ik gekocht bij Aluminiumshop in Naaldwijk. Ze kostten €16,87 per stuk, en ik had ze allemaal kunnen laten bezorgen voor €12,50. Dat heb ik niet gedaan, ik ben ze met de auto gaan ophalen, en dit vond ik gisteren op de mat:

Jammer van mijn zuurverdiende centen...

Wordt de dakdrager nóg duurder...

Groet

Erwin en Tante Lies

En zo gaat het verhaal verder.

Zadelpijn

In de nieuwste Vogelvrije Fietser van de Fietsersbond staat een oproep:  
Heb jij last van zadelpijn (gehad)? Was er iets wat hielp? Mail ons op vvf@fietsersbond.nl.

Ik denk dat ik wel een suggestie heb....

Groeten

Erwin en Tante Lies

Tocht HT 2014 in de Zondagskrant

Zij die de zaterdagtocht van het Herfsttreffen hebben gereden herinneren zich vast de fotograaf die op en bij de brug over het Noordhollandsch Kanaal foto's van ons heeft genomen.

Eén van die foto's heeft het geschopt tot illustratie bij een krantenberichtje in de lokale zondagskrant:

Uiteraard heeft de fotograaf een foto van de mooiste VM aangeboden voor publicatie ;-)

Groeten van Erwin en Tante Lies

Een Zachte Fluittoon

Sinds het Herfsttreffen 2014 heb ik twee extra koplampen, naast mijn spiegels. Tegenliggers hebben dan iets minder de neiging om vlak langs me te rijden.

Op de parkeerplek. Niet in het midden om nog wat plaats voor een brommer over te laten.

Naar huis rijdend na het Treffen viel me wel op dat ik de hele tijd een soort zachte fluittoon hoorde die ik niet eerder had waargenomen. Op de gok hield ik mijn vingertop over het open uiteinde van de lamphouder, en dat scheelde al een heleboel. Ik vermoedde dat het buisje van de lamphouder als een miniatuur-orgelpijpje werkt, en dus bestelde ik twee dopjes bij Rose. Daar geloven ze sterk in het versturen van lucht per koerier:

Hoeveel dopjes zouden er in deze doos passen?

Nu, met de lamphouders afgesloten, is het gefluit weer over.

De Busch + Müller Ixon op de lamphouder

En passant heb ik Tante Lies, op advies van mijn zus, ook zichtbaar aan haar naam geholpen.

Nu heet ze echt zo!

Groeten van Erwin en Tante Lies

Experiment met extra verlichting

Vorige week bleek mijn telefoonhouder nog niet helemaal perfect te blijven zitten, dus ben ik terug gegaan naar de Action voor een antislipmatje.

Ze hadden er ook voor €0.95 twee led-fietslampjes.
Ik heb de lampjes los op een stukje antislipmat op de smurfenmuts gelegd; geen gaatjes boren, niks lijmen.

Nu zien ze me soms net wel boven de heg uit in het donker.

Ik heb er een paar keer mee heen en weer gefietst en de lampjes bleven gewoon op hun plek liggen, maar vanmorgen, na ±125 km in totaal, was de "koplamp" toch weg.

Nu ga ik maar weer naar de Action voor nieuwe lampjes, en dan plak ik de lampjes met wat tweezijdig tape op het stukje antislipmat. Altijd handig als noodverlichting, en het kost bijna niks.

Groet

Erwin en Tante Lies

Navigare necesse est

Omdat mijn Carbon Strada erg goed is in het tegenhouden van GPS-signalen heb ik een houder gemaakt die mijn smartphone voor mijn neus aan de instaprand bevestigt. Omdat het een probeersel betreft mocht het natuurlijk bijna niks kosten. Bij de Action heb ik een telefoonhouder gekocht voor ±3€, en thuis hadden we nog een snoergeleider voor de strijkplank met een stevige klem. De metalen veer was er zo afgeboord, en met dubbelzijdig tape heb ik de "knijper" en de telefoonhouder aan elkaar vastgemaakt:

Het geheel klem ik vast op de voorkant van de instaprand:

Nadeel is natuurlijk dat ik dit niet samen met het schuimdeksel kan gebruiken. De houder plus telefoon vind ik echter te groot om op mijn stuur te zetten.

Tussen de knijper zit nu nog een stuk binnenband geplakt om de instaprand te beschermen, maar dit rubber is iets te glad; af en toe moet ik, als ik over een erg slecht stuk weg ga, de klem weer iets naar boven schuiven. Ik denk dat ik de binnenband nog ga vervangen door een stuk antislipmat.

Met de telefoon op deze plek werkt de navigatie prima.

Groeten van

Erwin en Tante Lies